Aquarel Materiaal Aquarel Water, pigment en papier maken samen het licht Aquarel is een schildertechniek waarbij transparante, waterverdunbare verf op papier wordt gebruikt. De verf bestaat hoofdzakelijk uit pigment en een wateroplosbaar bindmiddel, traditioneel vaak Arabische gom. Door meer of minder water te gebruiken kan de kunstenaar de kleur van krachtig tot bijna doorschijnend maken. Kenmerkend is dat het wit van het papier vaak het lichtste deel van de voorstelling vormt. In plaats van witte verf toe te voegen, laat de aquarellist delen van het papier onbeschilderd. Transparante kleurlagen kunnen over elkaar worden gezet, waardoor nieuwe kleuren en diepte ontstaan. Aquarel kan zeer gecontroleerd worden toegepast, maar water zorgt ook voor verrassingen. Bij nat-in-nat vloeien kleuren vrij in elkaar; bij nat-op-droog ontstaan scherpere vormen en randen. De techniek werd gebruikt voor studies, landschappen en zelfstandige kunstwerken. Kunstenaars als William Turner maakten er bijzonder expressief gebruik van. Wil je verder? Experimenteer met nat-in-nat, nat-op-droog en wassingen en ontdek daarna aquarelpapier, transparantie, Arabische gom en kleurmenging. Over Aquarel is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.
Olieverfschilderkunst Techniek Olieverfschilderkunst Een techniek waarin kleur dagenlang beweeglijk kan blijven en eeuwen kan overleven Olieverfschilderkunst is schilderkunst waarbij pigmenten worden gebonden in een drogende olie, meestal lijnolie. De techniek werd vanaf de late middeleeuwen steeds belangrijker en bood kunstenaars ongekende mogelijkheden om kleur, licht, textuur en detail op te bouwen. Olieverf droogt relatief langzaam. Daardoor kunnen kleuren op het schilderij worden gemengd en zachte overgangen ontstaan. Tegelijk kan een kunstenaar juist in meerdere lagen werken. Dunne transparante glacislagen geven kleur diepte, terwijl dikke pasteuze verf en impasto het oppervlak tastbaar maken. Kunstenaars als Jan van Eyck, Rembrandt en Johannes Vermeer benutten ieder andere eigenschappen van olieverf. Later maakten bijvoorbeeld Van Gogh en de expressionisten juist de zichtbare penseelstreek belangrijk. Een olieverfschilderij is technisch een complete laagopbouw van drager, grondering en verschillende verflagen. Wil je verder? Kijk onder het zichtbare beeld en ontdek lijnolie, drogende olie, onderschildering, glaceren en impasto. Zo volg je een schilderij van ondergrond tot laatste penseelstreek. Over Olieverfschilderkunst is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.
Sienna Materiaal Sienna Een aardkleur die van zacht geelbruin tot warm roodbruin kan lopen Sienna is een natuurlijk aardpigment dat vooral bestaat uit ijzeroxiden en kleimineralen. De naam verwijst naar de Italiaanse stad Siena, waarmee deze warme kleur traditioneel wordt verbonden. Het pigment behoort tot de klassieke aardkleuren die al eeuwenlang door kunstenaars worden gebruikt. Er zijn twee belangrijke varianten. Ongebrande sienna is meestal geelachtig tot lichtbruin en enigszins transparant. Wanneer het pigment wordt verhit, verandert de samenstelling van de ijzerverbindingen en ontstaat gebrande sienna: een veel warmer roodbruin. Sienna is bruikbaar voor landschappen, onderschilderingen, schaduwen en het mengen van huidtonen. In olieverf kunnen dunne lagen een warme, transparante kleur geven. Door sienna met blauw te mengen ontstaan bovendien allerlei gedempte bruine en grijze tinten. Sienna laat goed zien hoe natuurlijke aarde door eenvoudige bewerking verschillende kunstenaarskleuren kan opleveren. Wil je verder? Vergelijk ongebrande sienna met gebrande sienna en onderzoek daarna omber, gele oker, aardpigmenten en pigmentbereiding. Over Sienna is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.
Aardpigmenten Materiaal Aardpigmenten Sommige van de oudste kunstenaarskleuren liggen gewoon in de grond Aardpigmenten zijn natuurlijke kleurstoffen die voornamelijk bestaan uit mineralen, klei en ijzerverbindingen. Ze worden uit gekleurde aarde gewonnen en behoren tot de oudste pigmenten die mensen hebben gebruikt. Al in prehistorische grotschilderingen vinden we rode, gele en bruine aardkleuren. Bekende aardpigmenten zijn oker, sienna en omber. Hun kleur wordt sterk bepaald door de aanwezige ijzeroxiden en andere mineralen. Gele oker kan bijvoorbeeld door verhitting veranderen in een warmere rode kleur. Ook sienna en omber bestaan in ongebrande en gebrande varianten. Aardpigmenten leveren meestal warme, natuurlijke en relatief gedempte kleuren. Ze zijn vaak goed lichtecht en daardoor bijzonder duurzaam. Schilders gebruiken ze voor landschappen, huidtonen, schaduwen, onderschilderingen en talloze kleurmengingen. Ondanks de komst van moderne synthetische pigmenten zijn aardkleuren nog steeds volop verkrijgbaar. Wil je verder? Begin bij oker, sienna en omber en onderzoek daarna ijzeroxide, pigmentbereiding en gebrande pigmenten. Zo ontdek je hoe aarde een compleet schilderspalet kan opleveren. Over Aardpigmenten is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.
IJzeroxide Materiaal IJzeroxide Eén mineraalfamilie levert geel, rood, bruin én zwart IJzeroxiden zijn verbindingen van ijzer en zuurstof die van nature veel voorkomen in gesteenten en aarde. Ze zijn bijzonder belangrijk voor kunstenaars, omdat verschillende ijzerverbindingen verantwoordelijk zijn voor een groot deel van de traditionele gele, rode en bruine aardpigmenten. Bij gele oker spelen gehydrateerde ijzerverbindingen een belangrijke rol. Door verhitting kan water uit zulke verbindingen verdwijnen en kan een warmer rood ijzeroxide ontstaan. Dit verklaart waarom het branden van bepaalde aardpigmenten hun kleur sterk verandert. IJzeroxiden komen voor in natuurlijke pigmenten zoals oker, sienna en omber, maar worden tegenwoordig ook synthetisch vervaardigd. Daardoor kunnen zeer constante gele, rode, bruine en zwarte pigmenten worden gemaakt. Marskleuren zijn bekende voorbeelden van synthetische ijzeroxidepigmenten. Veel ijzeroxidepigmenten zijn stabiel, lichtecht en duurzaam. Wil je verder? Begin bij gele oker, rode oker, sienna en omber en onderzoek daarna hematiet, gebrande pigmenten en Marszwart. Zo ontdek je hoeveel kleuren uit ijzer kunnen ontstaan. Over IJzeroxide is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.
Okergeel Materiaal Okergeel Een warme gele kleur die rechtstreeks uit de aarde komt Okergeel, meestal gele oker genoemd, is een van de oudste natuurlijke pigmentkleuren. Het wordt gewonnen uit ijzerhoudende aarde en dankt zijn gele tot goudbruine kleur vooral aan gehydrateerde ijzeroxideverbindingen. Mensen gebruikten gele oker al in de prehistorie. Later bleef het pigment belangrijk in vrijwel de hele schilderkunst. Het is doorgaans goed lichtecht, stabiel en bruikbaar in uiteenlopende bindmiddelen, waaronder olie, ei, gom en kalk. Okergeel is minder fel dan moderne gele pigmenten. Juist die gedempte, warme uitstraling maakt het geschikt voor landschappen, huidtonen, onderschilderingen en natuurlijke kleurmengingen. Met blauw ontstaan ingetogen groenen; met rood en bruin kunnen allerlei warme aardtinten worden gemaakt. Door verhitting kunnen bepaalde gele okers veranderen in warmere rode ijzeroxidepigmenten. Wil je verder? Vergelijk okergeel met rode oker en onderzoek daarna ijzeroxide, sienna, omber en aardpigmenten. Zo ontdek je hoeveel kleuren uit een eenvoudige aarde kunnen ontstaan. Over Okergeel is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.