Terug door de deur naar de vorige ruimte of de voordeur
Studeerkamer

Vito Acconci

Kunstenaar
Welkom in mijn studeerkamer!

Vito Acconci De kunstenaar die de bezoeker ongemakkelijk dichtbij komt Vito Acconci (1940–2017) was een Amerikaanse kunstenaar die begon als dichter en zich vervolgens ontwikkelde tot een belangrijke vertegenwoordiger van performance- en conceptuele kunst. In zijn vroege performances gebruikte hij zijn eigen lichaam en gedrag als materiaal. Hij volgde onbekende mensen door de stad, onderzocht persoonlijke grenzen en bracht publiek soms bewust in ongemakkelijke situaties. Later verlegde Acconci zijn belangstelling naar architectuur, ontwerp en openbare ruimte. Met Acconci Studio ontwikkelde hij constructies waarin bezoekers actief onderdeel werden van de omgeving. Zijn loopbaan laat een opvallende ontwikkeling zien van taal via het lichaam naar architectuur. Daarbij bleef steeds dezelfde vraag aanwezig: hoe beïnvloeden ruimte en gedrag elkaar?

Aan de muur

Een naam opent een andere studeerkamer. Bij een naam met ⓘ lees je hier extra informatie.

maakte

tijdgenoot van

verbonden met

vertegenwoordigt

Association Area

Kunstwerk

Elkaar vinden zonder te kijken In Association Area (1971) onderzoekt Vito Acconci of twee mensen zonder zicht of gehoor toch contact kunnen maken. Acconci en kunstenaar Mel Waterman dragen een blinddoek en oordoppen. Ze bewegen langzaam door de ruimte en proberen elkaars houding en bewegingen aan te voelen en na te bootsen. Een stem buiten beeld geeft aanwijzingen, maar die zijn alleen voor het publiek hoorbaar. Acconci noemde dit een van zijn ‘quasi-ESP-oefeningen’: experimenten met concentratie, intuïtie en niet-zintuiglijke communicatie. Het doel was zo sterk op de ander gericht te zijn dat beide deelnemers als het ware in elkaar zouden opgaan. De aarzelende bewegingen maken zichtbaar hoe moeilijk dat is. Het 62 minuten durende videowerk gaat niet alleen over telepathie. Het stelt ook vragen over vertrouwen, nabijheid en onze afhankelijkheid van de zintuigen. Bekijk daarna ook Acconci’s andere performances waarin contact en controle centraal staan. Wat blijft er van communicatie over wanneer kijken en luisteren wegvallen?

Over Association Area is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Op mijn tafel

van dichter tot ontwerper van publieke ruimte

Beschrijving
Vito Acconci: van dichter tot ontwerper van publieke ruimte Vito Acconci was een Amerikaanse kunstenaar die voortdurend de grenzen van de kunst opzocht. Hij werd in 1940 geboren in New York en overleed daar in 2017. Acconci begon niet als beeldend kunstenaar, maar als dichter. In de jaren zestig schreef hij experimentele teksten waarin hij onderzocht wat taal met een lezer kan doen. Later verplaatste hij zijn aandacht van het papier naar zijn eigen lichaam en de ruimte om hem heen. Het lichaam werd zijn belangrijks…

van dichter tot ontwerper van publieke ruimte

Vito Acconci: van dichter tot ontwerper van publieke ruimte

Vito Acconci was een Amerikaanse kunstenaar die voortdurend de grenzen van de kunst opzocht. Hij werd in 1940 geboren in New York en overleed daar in 2017. Acconci begon niet als beeldend kunstenaar, maar als dichter. In de jaren zestig schreef hij experimentele teksten waarin hij onderzocht wat taal met een lezer kan doen. Later verplaatste hij zijn aandacht van het papier naar zijn eigen lichaam en de ruimte om hem heen.

Het lichaam werd zijn belangrijkste materiaal. Acconci maakte performances waarin hij eenvoudige handelingen gebruikte om onderwerpen als macht, intimiteit, verlangen en controle zichtbaar te maken. Vaak bracht hij zichzelf en zijn publiek in een ongemakkelijke situatie. Zijn werk was daardoor niet altijd aangenaam om naar te kijken, maar het zette mensen wel aan het denken.

Een bekend werk is Following Piece uit 1969. Hiervoor koos Acconci op straat telkens een willekeurige voorbijganger. Hij volgde deze persoon totdat die een gebouw binnenging waar hij niet mee naar binnen kon. Soms duurde zo’n achtervolging maar enkele minuten, soms meerdere uren. De nietsvermoedende voorbijganger bepaalde hierdoor onbewust waar de kunstenaar naartoe ging. Het werk ging over toeval, afhankelijkheid, privacy en de grens tussen observeren en bedreigen.

Nog bekender en omstredener is Seedbed uit 1972. Acconci lag verborgen onder een schuin oplopende vloer in een galerie. Terwijl bezoekers over de vloer liepen, sprak hij via luidsprekers zijn erotische fantasieën over hen uit. De bezoekers konden hem niet zien, maar wel horen. Daardoor ontstond een vreemde verhouding tussen de verborgen kunstenaar en het zichtbare publiek. Het werk onderzoekt seksualiteit en macht, maar roept ook vragen op over toestemming en veiligheid. Juist door die ongemakkelijke kanten wordt het nog altijd besproken.

Bij Acconci was het publiek nooit alleen toeschouwer. De bezoeker werd onderdeel van het kunstwerk, soms zonder precies te weten welke rol hij speelde. Acconci onderzocht hoe dichtbij iemand mocht komen, wie de situatie beheerste en wanneer nieuwsgierigheid veranderde in spanning of angst.

Vanaf het einde van de jaren zeventig richtte Acconci zich steeds meer op architectuur, meubels en publieke ruimte. In 1988 begon hij Acconci Studio. Samen met ontwerpers werkte hij aan parken, gebouwen, loopbruggen en andere plekken waar mensen elkaar ontmoeten. Een voorbeeld is Murinsel in het Oostenrijkse Graz: een opvallend, schelpvormig bouwwerk dat als een eiland in de rivier de Mur ligt. Het is tegelijk brug, ontmoetingsplek, café en podium.

Hoewel zijn latere ontwerpen sterk verschillen van zijn vroege performances, bleef zijn centrale vraag hetzelfde: hoe beïnvloedt een ruimte het gedrag van mensen? Vito Acconci liet zien dat kunst niet alleen iets is om naar te kijken. Kunst kan ook een situatie zijn waarin je beweegt, reageert en je bewust wordt van je eigen positie. Zijn werk nodigt uit om niet alleen het kunstwerk, maar ook jezelf als deelnemer te onderzoeken.