Visuele poëzie

Visuele poëzie Wanneer woorden niet alleen gelezen, maar ook bekeken worden Visuele poëzie is een kunstvorm waarin de betekenis van woorden wordt gecombineerd met hun zichtbare vorm op het papier of een ander oppervlak. Letters, woorden, typografie, witruimte, kleur en compositie worden daarbij onderdeel van het kunstwerk. De tekst hoeft niet meer op de gebruikelijke manier van links naar rechts te worden gelezen. Woorden kunnen verspreid, herhaald, gedraaid, vergroot of gecombineerd worden met tekeningen, fotografie en grafische vormen. Soms is de tekst nog goed leesbaar; in andere werken verandert taal bijna volledig in beeld. Visuele poëzie bevindt zich op het grensgebied van literatuur, beeldende kunst en grafische vormgeving. Ze kreeg in de twintigste eeuw nieuwe impulsen door onder andere futurisme, dada, concrete poëzie en experimentele kunstenaarsboeken. Voor kunstenaars biedt visuele poëzie een interessante mogelijkheid: taal wordt niet alleen gebruikt om iets te vertellen, maar wordt zelf artistiek materiaal. Wil je verder? Onderzoek concrete poëzie en ga daarna naar experimentele poëzie, typografie, letterkunst, tekstkunst, beeldgedicht, kalligram, kunstenaarsboeken, boekkunst, grafische vormgeving, dada, futurisme, Fluxus, conceptuele kunst, concrete kunst, collage, mail art, Guillaume Apollinaire en taal als materiaal.