Nieuw Yorkse metrocultuur

New Yorkse metrocultuur Een rijdend netwerk waarin graffiti, muziek en straatcultuur een eigen wereld vormden De New Yorkse metrocultuur werd vooral in de jaren zeventig en tachtig een belangrijk onderdeel van de stedelijke jeugdcultuur. Metrostellen en stations waren niet alleen vervoersplaatsen, maar ook ontmoetingsplekken en een enorm zichtbaar oppervlak voor graffiti en andere vormen van straatcultuur. Graffitikunstenaars gebruikten tags, throw-ups en steeds grotere pieces om hun naam en beeldtaal door de stad te verspreiden. Een beschilderde trein kon verschillende stadsdelen doorkruisen en zo duizenden mensen bereiken. Kunstenaars als Lee Quiñones, Futura 2000 en Lady Pink werden met deze cultuur verbonden. Ook Keith Haring gebruikte de metro, maar op een andere manier. Vanaf 1980 tekende hij met wit krijt op zwarte, ongebruikte reclamepanelen in stations. Zo ontstonden zijn beroemde Subway Drawings. De metro werd daarmee een belangrijk onderdeel van een bredere New Yorkse cultuur waarin graffiti, hiphop, breakdance, muziek, mode en beeldende kunst elkaar beïnvloedden. Vanuit deze omgeving bereikten verschillende kunstenaars uiteindelijk galeries en musea.