Laat-maniërisme

Laat-maniërisme Wanneer elegantie, kunstmatigheid en ingewikkelde vormen tot het uiterste worden doorgevoerd Het laat-maniërisme is de laatste fase van het maniërisme en ontwikkelde zich vooral in de tweede helft van de zestiende eeuw. Kunstenaars bouwden voort op de renaissance, maar kozen bewust voor verlengde lichamen, ingewikkelde houdingen, onverwachte kleuren en complexe composities. Natuurgetrouwe weergave was daarbij niet altijd het belangrijkste doel. Juist technische beheersing, elegantie en kunstmatigheid konden bewondering oproepen. Figuren draaien en bewegen door de voorstelling, terwijl ruimte en perspectief soms bewust onrustig of moeilijk leesbaar worden gemaakt. Belangrijke centra waren onder andere Florence, Rome, Praag en Venetië. Kunstenaars als Federico Zuccaro, Bartholomeus Spranger en Palma de Jonge laten verschillende kanten van deze ontwikkeling zien. Rond 1600 veranderde het kunstklimaat. Meer directe emoties, sterker naturalisme en dramatisch licht kondigden de barok aan. Laat-maniërisme vormt daardoor een boeiende overgang tussen twee kunstperioden. Wil je verder? Onderzoek maniërisme en ga daarna naar vroege barok, Federico Zuccaro, Bartholomeus Spranger, Palma de Jonge, hofkunst, figura serpentinata, contrapposto, kunstmatigheid, complexe compositie, Italiaanse schilderkunst, Praagse hofkunst, naturalisme en kunst rond 1600.