Hoogrenaissance

KUNSTSTROMINGEN | Hoogrenaissance

Wat wat het voornaamste verschil met de gewone renaissance? 

Waarom wordt Hoogrenaissance als de bloeiperiode gezien?
De Hoogrenaissance is de bloeiperiode van de Renaissance. Waar de gewone (of vroege) Renaissance vooral draaide om het herontdekken van de klassieke oudheid en het ontwikkelen van nieuwe technieken, bracht de Hoogrenaissance die ontdekkingen tot een uitzonderlijk hoog artistiek niveau.

De gewone Renaissance (ca. 1400–1490)
De gewone Renaissance begon in Florence aan het begin van de 15e eeuw. Kunstenaars gingen opnieuw de natuur bestuderen en lieten zich inspireren door de kunst van de oude Grieken en Romeinen. In deze periode werden belangrijke vernieuwingen ontwikkeld:

- perspectief om diepte te suggereren;
- anatomisch correcte menselijke figuren;
- evenwichtige composities;
- realistische licht- en schaduwwerking.

Belangrijke kunstenaars uit deze periode zijn Masaccio, Fra Angelico, Piero della Francesca en Sandro Botticelli.

De nadruk lag op ontdekken en experimenteren.

De Hoogrenaissance (ca. 1490–1527)
De Hoogrenaissance duurde relatief kort, ongeveer van 1490 tot 1527. Het centrum van de kunst verschoof deels van Florence naar Rome, waar pausen grote kunstprojecten financierden.

In deze periode werden alle technische ontdekkingen van de vroege Renaissance volledig beheerst. Kunstenaars hoefden niet langer uit te zoeken hóé iets werkte; Zij gebruikten die kennis om kunstwerken te maken met een uitzonderlijke harmonie en schoonheid.

De drie beroemdste kunstenaars van de Hoogrenaissance zijn

Leonardo da Vinci

Michelangelo

Raphael

Hun werken worden nog altijd beschouwd als hoogtepunten van de westerse kunst.

Het belangrijkste verschil
Het grootste verschil is dat de vroege Renaissance de regels ontwikkelde, terwijl de Hoogrenaissance die regels tot perfectie toepaste.

Gewone renaissance                         Hoogrenaissance

Experimenteren                                 Volledige beheersing

Ontwikkeling van perspectief                 Perfect gebruik van perspectief

Zoeken naar anatomische juistheid Anatomie volledig beheerst

Verschillende stijlen                         Grote harmonie en evenwicht

Vooral Florence                                 Vooral Rome

De stijl van de Hoogrenaissance
Kenmerkend zijn:

- De perfecte anatomie;
- Rustige, uitgebalanceerde composities;
- Natuurlijke houdingen;
- Subtiele overgangen tussen licht en donker;
- Harmonie tussen alle onderdelen van het schilderij;
- Ideale schoonheid zonder overdreven emoties.
- Veel schilderijen stralen daardoor een bijna tijdloze rust uit.

Waarom eindigde de Hoogrenaissance?
Het jaar 1527 geldt meestal als het einde van de Hoogrenaissance. Toen werd Rome geplunderd tijdens de Plundering van Rome. Veel kunstenaars vluchtten en de politieke en culturele situatie veranderde ingrijpend.

Daarna ontstond het Maniërisme. Kunstenaars gingen bewust afwijken van de perfecte harmonie van de Hoogrenaissance. Figuren werden langer, composities ingewikkelder en emoties sterker aangezet.

Samengevat
De gewone Renaissance was de periode waarin kunstenaars de klassieke idealen herontdekten en nieuwe technieken ontwikkelden. De Hoogrenaissance vormde het hoogtepunt van die ontwikkeling. Alles wat eerder was geleerd over perspectief, anatomie, compositie en licht werd samengebracht in kunstwerken die uitblinken door harmonie, technische perfectie en een ideaal evenwicht. Juist daarom wordt de Hoogrenaissance vaak gezien als het artistieke hoogtepunt van de Italiaanse Renaissance.