Terug door de deur naar de vorige ruimte of de voordeur

Studeerkamer

digitale kunstvormen

Kunststroming

Welkom in mijn studeerkamer!

Digitale kunst Veel meer dan AI-plaatjes en NFT's Digitale kunst is kunst waarbij digitale technologie een belangrijk onderdeel vormt van het maken, presenteren of ervaren van het werk. Het begrip bestaat al sinds kunstenaars in de jaren vijftig en zestig met computers, algoritmen en plotters experimenteerden. Tegenwoordig omvat digitale kunst onder meer digitale schilderkunst, animatie, 3D, interactieve installaties, internetkunst en generatieve kunst. Een AI-plaatje is iets anders: het is een met generatieve kunstmatige intelligentie geproduceerd beeld. Zo'n beeld kan onderdeel worden van digitale kunst wanneer een kunstenaar het bewust gebruikt, bewerkt of in een artistiek concept plaatst, maar niet ieder AI-beeld is automatisch kunst. Ook een NFT is geen kunstvorm. Een NFT is een unieke registratie op een blockchain die aan een digitaal werk gekoppeld kan worden. Digitale kunst is dus het brede artistieke gebied; AI is een mogelijk gereedschap en een NFT vooral een technische registratie. Uiteindelijk bepalen artistieke keuzes, context en betekenis wat een digitaal werk tot kunst maakt.

Aan de muur

Een naam opent een andere studeerkamer. Bij een naam met ⓘ lees je hier extra informatie.

wordt vertegenwoordigd door

Osinachi

Sofia Crespo

Kunstenaar

Sofia Crespo Natuur die nooit heeft bestaan, maar toch lijkt te leven Sofia Crespo (1991) maakt digitale organismen die eruitzien alsof ze in een onbekend natuurhistorisch museum thuishoren. Vreemde insecten, planten, kwallen en andere levensvormen lijken biologisch overtuigend, maar zijn met behulp van kunstmatige intelligentie samengesteld. Crespo onderzoekt vooral de relatie tussen technologie en natuur. Dat levert een interessante tegenstelling op. Kunstmatige intelligentie wordt vaak gezien als iets kunstmatigs en technisch, terwijl haar beelden juist doen denken aan evolutie, biodiversiteit en organische groei. In projecten zoals Neural Zoo gebruikt ze neurale netwerken om nieuwe vormen van denkbeeldig leven te ontwikkelen. Daarmee stelt Crespo vragen over de manier waarop mensen natuur herkennen en classificeren. Waarom accepteren we een niet-bestaand organisme soms onmiddellijk als geloofwaardig? En kan een algoritme ons helpen anders naar echte biologische vormen te kijken? Haar werk bevindt zich tussen AI-kunst, generatieve kunst en digitale fotografie. Crespo gebruikt kunstmatige intelligentie niet alleen als beeldmachine, maar als instrument om onze verbeelding van natuur en evolutie uit te breiden.

Over Sofia Crespo is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Beeple

Kunstenaar

Beeple Vijfduizend dagen kunst veranderden de digitale kunstmarkt Beeple is de kunstenaarsnaam van de Amerikaanse digitale kunstenaar Mike Winkelmann (1981). Jarenlang maakte hij iedere dag een nieuw digitaal beeld en publiceerde dat online. Dit project, bekend als Everydays, begon in 2007 en groeide uit tot een gigantisch visueel dagboek vol sciencefiction, popcultuur, technologie, politiek en bizarre fantasieën. In 2021 werd Beeple wereldwijd bekend toen Everydays: The First 5000 Days bij Christie's werd verkocht voor ongeveer 69 miljoen dollar. Het werk werd aangeboden als NFT en maakte in één klap duidelijk dat digitale kunst ook binnen de traditionele internationale kunstmarkt grote financiële waarde kon krijgen. Beeple werkt met 3D-software en digitale beeldbewerking. Zijn beelden zijn vaak spectaculair, absurd, satirisch en soms bewust provocerend. Bekende personen en symbolen uit de populaire cultuur worden zonder veel eerbied gecombineerd. Zijn betekenis gaat daarom verder dan zijn beeldtaal. Via Beeple openen deuren naar digitale kunst, NFT's, internetcultuur, auteurschap en de vraag hoe je een digitaal kunstwerk eigenlijk kunt bezitten.

Over Beeple is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Connie Bakshi

Kunstenaar

Connie Bakshi Kan een kunstmatige intelligentie herinneringen krijgen? Connie Bakshi is een hedendaagse kunstenaar die kunstmatige intelligentie gebruikt om vragen te stellen over identiteit, herinnering en het menselijk bewustzijn. Haar werk bevindt zich tussen digitale kunst, experimentele film, AI-kunst en nieuwe vormen van verhalen vertellen. Bakshi heeft een achtergrond in zowel kunst als techniek. Die combinatie is belangrijk voor haar werk. Kunstmatige intelligentie is voor haar niet alleen een handig gereedschap om beelden te produceren. Ze onderzoekt wat er gebeurt wanneer technologie eigenschappen lijkt te krijgen die we normaal met mensen verbinden: dromen, herinneren, fantaseren en een identiteit ontwikkelen. In projecten zoals The Artificial Nostalgia Series speelt Bakshi met het merkwaardige idee van herinneringen aan gebeurtenissen die nooit hebben plaatsgevonden. AI kan beelden maken die vertrouwd en nostalgisch lijken, terwijl de afgebeelde werkelijkheid nooit heeft bestaan. Daarmee raakt haar werk aan een belangrijke vraag binnen digitale kunst. Wanneer machines overtuigende herinneringen en werkelijkheden kunnen construeren, wat betekent authenticiteit dan nog? Bakshi gebruikt technologie niet om antwoorden te geven, maar om onze zekerheid over mens en machine te verstoren.

Over Connie Bakshi is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Krista Kim

Kunstenaar

Krista Kim Kun je wonen in een kunstwerk van licht? Krista Kim is een Canadees-Koreaanse digitale kunstenaar die licht, kleur en digitale technologie gebruikt om verstilde omgevingen te maken. Zij is bekend als initiatiefnemer van het Techism-concept, waarin kunst en technologie niet als tegenstanders worden gezien, maar samen een nieuwe culturele en menselijke ruimte kunnen vormen. Haar digitale werken bestaan vaak uit zachte kleurverlopen die doen denken aan licht dat door een denkbeeldig raam valt. Daarmee zoekt Kim bewust naar rust tegenover de voortdurende stroom van digitale prikkels. Internationale aandacht kreeg ze met Mars House, een digitaal ontworpen huis dat in 2021 als NFT werd verkocht. Het project riep meteen interessante vragen op. Wat betekent architectuur wanneer een gebouw niet fysiek hoeft te bestaan? Kun je een digitaal huis bewonen, verzamelen of als kunstwerk ervaren? Kim verbindt digitale kunst zo met architectuur, NFT's, meditatie en virtuele omgevingen. Haar werk stelt een verrassende mogelijkheid voor: misschien hoeft technologie ons niet altijd méér prikkels te geven, maar kan zij ook ruimte voor stilte maken.

Over Krista Kim is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Claudia Hart

Kunstenaar

Claudia Hart Wat gebeurt er met je lichaam in een virtuele wereld? Claudia Hart (1955) onderzoekt al tientallen jaren hoe technologie onze ideeën over lichaam, schoonheid en werkelijkheid verandert. De Amerikaanse kunstenaar werkte met 3D-animatie, virtuele omgevingen, augmented reality en andere digitale technieken lang voordat deze algemeen onderdeel werden van de kunstwereld. In haar werk verschijnen vaak menselijke lichamen, bloemen, patronen en kunsthistorische verwijzingen. Ze gebruikt digitale perfectie echter niet simpelweg om mooie werelden te bouwen. Juist de spanning tussen het natuurlijke lichaam en de kunstmatige computerwereld interesseert haar. Hart behoort tot de pioniers van feministische digitale kunst. Ze onderzoekt onder andere hoe vrouwenlichamen worden geconstrueerd, bekeken en geïdealiseerd. Technologie is daarbij nooit neutraal: ook software bevat ideeën over hoe een lichaam of werkelijkheid eruit zou moeten zien. Als docent aan de School of the Art Institute of Chicago beïnvloedde Hart bovendien nieuwe generaties digitale kunstenaars. Haar werk opent deuren naar virtual reality, 3D-kunst, feministische kunst en mediakunst. Bij Hart wordt de computer een plek waar zelfs onze ideeën over mens-zijn opnieuw kunnen worden opgebouwd.

Over Claudia Hart is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Hackatao

Kunstenaar

Hackatao Twee kunstenaars, één digitale identiteit Hackatao is een Italiaans kunstenaarsduo, gevormd door Sergio Scalet en Nadia Squarci. Hun gezamenlijke naam combineert het digitale begrip 'hack' met 'Tao', het idee van twee tegengestelde krachten die samen een geheel vormen. Die combinatie past uitstekend bij hun kunst: technologie en traditionele beeldtaal ontmoeten elkaar voortdurend. Hackatao maakt tekeningen, schilderijen, animaties en digitale kunst. Terugkerende figuren zijn de zogenaamde Podmorks, vreemde mensachtige wezens die onderdeel zijn geworden van hun herkenbare beeldwereld. Rond deze figuren verschijnen symbolen en verwijzingen naar maatschappij, kunstgeschiedenis, politiek en populaire cultuur. Het duo behoorde tot de vroege kunstenaars die blockchain en NFT's serieus als artistiek terrein onderzochten. Daarbij gaat het niet alleen om verkoop. Eigendom, digitale identiteit en de verhouding tussen kunstenaar en verzamelaar worden onderdeel van het werk. Hackatao vormt daardoor een interessante toegang tot crypto-art. Hun kunst laat zien dat digitaal en handgemaakt geen tegenpolen hoeven te zijn: een tekening kan zonder moeite doorreizen naar animatie, blockchain en virtuele werelden.

Over Hackatao is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Fvckrender

Kunstenaar

Fvckrender Onmogelijke werelden die je toch wilt binnengaan Fvckrender is de kunstenaarsnaam van de Canadese digitale kunstenaar Frédéric Duquette. Hij bouwt futuristische werelden waarin glanzende kristallen, buitenaardse landschappen, bloemen, architectuur en mysterieuze objecten samenkomen. Zijn beelden lijken soms op filmdecors voor een sciencefictionwereld die nog moet worden uitgevonden. Duquette is grotendeels autodidact. Na een fietsongeluk begon hij intensief met 3D-software te werken en ontwikkelde hij een herkenbare digitale beeldtaal. Technologie werd voor hem niet alleen gereedschap, maar ook een manier om ideeën en emoties vorm te geven. Fvckrender werd bekend via sociale media en groeide uit tot een prominente naam binnen de NFT-kunst. Zijn werk verscheen daarnaast in samenwerkingen met internationale merken en muzikanten. Toch draait zijn kunst vooral om het bouwen van een eigen visueel universum. Zijn werk opent binnen KunstCore deuren naar 3D-kunst, digitale sculptuur, NFT's en virtuele werelden. Fvckrender laat zien dat een kunstenaar geen atelier vol verf nodig heeft om complete landschappen te bouwen.

Over Fvckrender is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Andrés Reisinger

Kunstenaar

Andrés Reisinger Een stoel die eerst alleen digitaal bestond Andrés Reisinger (1990) beweegt tussen kunst, design en digitale fantasie. De in Argentinië geboren ontwerper en kunstenaar werd bekend met 3D-beelden van interieurs en objecten die zo overtuigend zijn weergegeven dat je gemakkelijk vergeet dat ze oorspronkelijk alleen in de computer bestaan. Een bekend voorbeeld is zijn Hortensia Chair, een stoel die lijkt te zijn opgebouwd uit duizenden roze bloemblaadjes. Het ontwerp begon als een digitale fantasie, maar de belangstelling was zo groot dat er uiteindelijk ook een fysieke versie werd geproduceerd. Daarmee werd de gebruikelijke route omgedraaid: niet eerst een echte stoel en daarna een digitale afbeelding, maar eerst het digitale object en vervolgens de werkelijkheid. Reisinger maakt daarnaast virtuele interieurs, digitale architectuur en NFT-projecten. Zijn werk speelt voortdurend met de grens tussen werkelijk en denkbeeldig. Voor KunstCore opent hij deuren naar 3D-kunst, digitaal design, virtuele architectuur en NFT's. Zijn werk stelt een typisch hedendaagse vraag: waarom zou iets eerst fysiek moeten bestaan om waardevol te zijn?

Over Andrés Reisinger is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Other World

Organisatie

Other World Wanneer digitale kunst een ruimte wordt waar je binnenstapt Other World verwijst binnen digitale kunst eerder naar projecten en virtuele ervaringen dan naar één algemeen erkende kunstenaar. De naam wordt op verschillende plaatsen gebruikt voor digitale werelden, immersieve installaties en creatieve platforms. Juist daarom is enige voorzichtigheid nodig wanneer Other World als kunstenaarsnaam in KunstCore wordt opgenomen. Het achterliggende idee is echter interessant. Digitale kunst hoeft niet langer een afbeelding op een beeldscherm te zijn. Met virtual reality, projectie, interactieve technologie en 3D-omgevingen kan een kunstwerk veranderen in een complete wereld waarin de bezoeker rondloopt en soms zelf invloed heeft op wat er gebeurt. Daarmee verschuift ook de rol van het publiek. Je kijkt niet alleen naar het kunstwerk, maar bevindt je erin. Ruimte, geluid, beweging en interactie worden artistieke materialen. Als sleutelobject kan Other World daarom uitstekend leiden naar begrippen als immersieve kunst, virtual reality en digitale installatie. Voor een relatie met één specifieke kunstenaar is eerst een preciezere identificatie van de bedoelde Other World nodig.

Over Other World is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Greg Mike

Kunstenaar

Greg Mike Van straatmuur naar digitale wereld Greg Mike is een Amerikaanse kunstenaar die streetart, popart, cartoons en digitale cultuur met elkaar verbindt. Zijn werk is onmiddellijk herkenbaar aan felle beeldtaal, energieke composities en vooral Larry Loudmouf, een cartoonachtig figuur met een enorme open mond. Mike groeide op met skateboardcultuur, graffiti, stripfiguren en animatie. Die invloeden bracht hij samen in schilderijen, muurschilderingen, sculpturen en digitale werken. Daardoor beweegt zijn kunstenaarschap gemakkelijk tussen de fysieke straat en het computerscherm. Digitale technieken en NFT's voegden een nieuwe omgeving toe aan zijn beeldwereld. Figuren die ooit op muren verschenen, kunnen bewegen, veranderen en onderdeel worden van digitale verzamelingen. Toch blijft de mentaliteit van streetart herkenbaar: direct, toegankelijk en verbonden met populaire cultuur. Greg Mike is interessant voor KunstCore omdat bij hem allerlei kunstvormen samenkomen. Via zijn werk openen deuren naar graffiti, streetart, illustratie, animatie, digitale kunst en NFT's. De grens tussen straat en scherm blijkt verrassend klein.

Over Greg Mike is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Slimesunday

Kunstenaar

Slimesunday Knippen en plakken in de werkelijkheid zelf Slimesunday is de kunstenaarsnaam van de Amerikaanse digitale kunstenaar Mike Parisella. Hij maakt surrealistische collages waarin menselijke lichamen, foto's, landschappen en digitale vormen op onverwachte manieren worden gecombineerd. Gezichten worden opengesneden, lichamen krijgen vreemde openingen en gewone foto's veranderen in beelden die onmogelijk in de echte wereld kunnen bestaan. Zijn werkwijze sluit aan bij de traditie van collage en surrealisme, maar het gereedschap is digitaal. Daardoor kan Parisella beelden uiterst precies vervormen en onderdelen combineren die fotografisch overtuigend blijven terwijl de voorstelling volkomen onwerkelijk is. Slimesunday werd populair via sociale media en later binnen de NFT-kunst. Sommige werken botsten met de regels van online platforms omdat zij naakt of seksueel geladen beeldmateriaal bevatten. Die confrontaties maakten censuur en de macht van digitale platforms eveneens onderdeel van zijn kunstenaarschap. Voor KunstCore is Slimesunday daarom meer dan een maker van opvallende beelden. Zijn werk verbindt digitale collage met surrealisme, internetcultuur, NFT's en vragen over wie bepaalt welke kunst online zichtbaar mag zijn.

Over Slimesunday is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Claire Silver

Kunstenaar

Claire Silver Wat blijft er van de kunstenaar over als AI meewerkt? Claire Silver behoort tot de bekendere kunstenaars die kunstmatige intelligentie bewust als creatieve partner gebruiken. In haar werk komen AI, digitale beeldbewerking, fotografie en traditionele artistieke technieken samen. Ze onderzoekt daarmee niet alleen wat nieuwe technologie kan maken, maar vooral wat die technologie betekent voor kunstenaarschap. Silver gebruikt generatieve AI om beelden te ontwikkelen die vaak dromerig, vervreemdend en emotioneel geladen zijn. Menselijke figuren, herinneringen en fantasiewerelden lopen in elkaar over. Haar werk werd bekend binnen de NFT-wereld en is ook buiten de oorspronkelijke crypto-artgemeenschap tentoongesteld. Een belangrijk uitgangspunt in haar praktijk is samenwerking tussen mens en machine. De computer vervangt de kunstenaar niet automatisch. Selecteren, sturen, combineren en betekenis geven blijven menselijke keuzes. Daarmee raakt Silver aan een van de belangrijkste discussies binnen hedendaagse digitale kunst: wie is eigenlijk de maker van een door AI gegenereerd beeld? Haar werk opent binnen KunstCore deuren naar AI-kunst, generatieve kunst, NFT's, auteurschap en de veranderende betekenis van artistieke vaardigheid.

Over Claire Silver is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Alberto Seveso

Kunstenaar

Alberto Seveso Portretten die voor je ogen uit elkaar lijken te vallen Alberto Seveso (1976) is een Italiaanse digitale kunstenaar en illustrator die vooral bekend werd door zijn opvallende bewerkingen van menselijke lichamen en gezichten. Delen van een portret lijken uiteen te vallen, op te lossen of plaats te maken voor abstracte patronen. Het herkenbare beeld blijft aanwezig, maar wordt tegelijkertijd opengebroken. Een bekende techniek uit zijn werk wordt vaak geassocieerd met dispersion: fotografische vormen worden digitaal opgebroken in duizenden fragmenten. Seveso combineert fotografie, illustratie en digitale beeldbewerking tot beelden waarin mens en abstractie in elkaar overlopen. Daarnaast maakte hij opvallende series met inkt die onder water werd gefotografeerd. De zwevende kleurwolken lijken op rook, textiel of onbekende organismen en laten zien dat zijn digitale beeldtaal ook uit fysieke experimenten kan ontstaan. Voor KunstCore is Seveso een aantrekkelijke ingang naar digitale fotografie, fotomanipulatie en illustratie. Zijn werk maakt onmiddellijk duidelijk dat digitale kunst niet noodzakelijk vanaf een leeg computerscherm begint. Een bestaande foto kan het materiaal worden voor een compleet nieuwe werkelijkheid.

Over Alberto Seveso is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Monica Rizzolli

Kunstenaar

Monica Rizzolli Een digitale tuin die zichzelf steeds opnieuw uitvindt Monica Rizzolli is een Braziliaanse kunstenaar die generatieve kunst gebruikt om kleur, natuur en toeval samen te brengen. In plaats van ieder onderdeel van een kunstwerk rechtstreeks te tekenen, ontwerpt zij systemen en regels waarmee de computer nieuwe composities kan voortbrengen. Daardoor kan één artistiek idee honderden of duizenden unieke variaties opleveren. Rizzolli werd internationaal bekend met Fragments of an Infinite Field, een generatief NFT-project waarin bloemachtige vormen en kleurcombinaties voortdurend veranderen. De werken doen denken aan tuinen en botanische studies, maar worden door algoritmen opgebouwd. Juist daarin ligt de aantrekkingskracht van haar kunst. De kunstenaar bepaalt de mogelijkheden, terwijl het systeem mede bepaalt welke uiteindelijke compositie ontstaat. Daarmee verschuift ook het begrip auteurschap. Rizzolli verbindt generatieve kunst met een lange artistieke belangstelling voor natuur, patronen en kleur. Haar werk opent binnen KunstCore deuren naar algoritmische kunst, code, NFT's en generatieve systemen. De computer is hier geen digitaal penseel, maar een actieve partner binnen het maakproces.

Over Monica Rizzolli is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Pindar Van Arman

Kunstenaar

Pindar Van Arman Wat gebeurt er wanneer de robot zelf gaat schilderen? Pindar Van Arman is een Amerikaanse kunstenaar en technoloog die schilderrobots bouwt. Daarmee onderzoekt hij een vraag die door kunstmatige intelligentie steeds actueler wordt: kan een machine alleen een opdracht uitvoeren, of kan zij ook artistieke beslissingen nemen? Van Armans robots schilderen daadwerkelijk met kwasten en verf op doek. Camera's registreren het resultaat, waarna software bepaalt welke volgende handeling nodig is. In verschillende projecten gebruikte hij kunstmatige intelligentie en neurale netwerken om het systeem steeds zelfstandiger beslissingen te laten nemen. Het bijzondere is de combinatie van digitaal en fysiek. Het algoritme bestaat in de computer, maar het eindresultaat ontstaat door echte verf, echte penseelstreken en mechanische bewegingen. Daardoor vervaagt de grens tussen AI-kunst, robotica en traditionele schilderkunst. Voor KunstCore opent Van Arman deuren naar robotkunst, generatieve kunst en kunstmatige intelligentie. Maar uiteindelijk draait zijn werk om een veel oudere vraag: wanneer noemen we iets eigenlijk creativiteit — en moet degene die creëert noodzakelijk een mens zijn?

Over Pindar Van Arman is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Ori Toor

Kunstenaar

Ori Toor Tekenen zonder te weten waar je uitkomt Ori Toor is een Israëlische illustrator en digitale kunstenaar die improvisatie centraal stelt. In plaats van vooraf precies te bepalen hoe een afbeelding eruit moet zien, begint hij te tekenen en laat hij vormen, lijnen en kleuren onderweg nieuwe mogelijkheden oproepen. Dat levert uitbundige digitale werelden op vol kronkelende figuren, vreemde wezens, patronen en kleine visuele verrassingen. Toors composities lijken soms eindeloos door te kunnen groeien. Een vorm wordt een gezicht, een lijn verandert in een lichaam en een leeg stukje beeld krijgt plotseling een nieuwe bewoner. Zijn werkwijze wordt vaak omschreven als freestyle illustration. Digitale gereedschappen geven hem daarbij de vrijheid om snel te tekenen, te veranderen en verder te bouwen zonder de spontaniteit te verliezen. Naast illustraties maakt hij animaties waarin zijn beeldwerelden daadwerkelijk tot leven komen. Voor KunstCore is Toor een aantrekkelijke ingang naar digitale illustratie, doodle art, animatie en improvisatie. Zijn werk laat vooral zien dat digitale kunst niet technisch of afstandelijk hoeft te voelen. Een computerscherm kan ook gewoon een plek zijn om zonder plan te beginnen tekenen.

Over Ori Toor is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Anne Spalter

Kunstenaar

Anne Spalter Van schilderkunst naar een oneindig digitaal landschap Anne Spalter is een Amerikaanse digitale kunstenaar die een bijzondere positie inneemt tussen traditionele beeldende kunst en computercultuur. Ze studeerde schilderkunst, maar raakte al vroeg geïnteresseerd in de mogelijkheden van computers voor kunstenaars. In de jaren negentig hielp ze aan Brown University bij het ontwikkelen van onderwijs in digitale beeldende kunst. In haar eigen werk gebruikt Spalter fotografie, video, digitale beeldbewerking en algoritmische technieken. Steden, snelwegen, landschappen en patronen worden vervormd tot hypnotiserende composities waarin herkenbare werkelijkheid overgaat in abstractie. Herhaling en symmetrie spelen daarbij vaak een belangrijke rol. Spalter schreef ook The Computer in the Visual Arts, een vroeg standaardwerk over digitale kunst. Daarnaast bouwde ze samen met haar echtgenoot een belangrijke verzameling historische computerkunst op. Voor KunstCore vormt Spalter daardoor een dubbele ingang. Ze maakt niet alleen digitale kunst, maar hielp ook de geschiedenis ervan zichtbaar te maken. Haar werk verbindt schilderkunst, computerkunst, videokunst, verzamelen en kunstonderwijs.

Over Anne Spalter is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Federico Solmi

Kunstenaar

Federico Solmi De geschiedenis krijgt een digitale nachtmerrie Federico Solmi (1973) gebruikt digitale technologie om macht, geschiedenis en heldenverering op hun kop te zetten. De in Italië geboren, in New York werkende kunstenaar maakt animaties, schilderijen en immersieve installaties waarin historische leiders en andere machtsfiguren verschijnen in een groteske, kleurrijke wereld. Solmi combineert handgemaakte tekeningen en schilderingen met videogamesoftware, 3D-technieken en animatie. Zijn figuren bewegen houterig en overdreven door omgevingen die tegelijk feestelijk en verontrustend ogen. Juist die botsing is belangrijk. Achter de felle kleuren schuilt kritiek op kolonialisme, nationalisme, politieke macht en de manier waarop geschiedenis wordt verteld. Zijn digitale werelden lijken soms op ontspoorde computerspellen waarin de traditionele helden hun waardigheid volledig verliezen. Daardoor wordt technologie een middel voor satire. Voor KunstCore opent Solmi deuren naar digitale animatie, videokunst, politieke kunst en immersieve installaties. Zijn werk stelt daarbij een prikkelende vraag: wat gebeurt er wanneer kunstenaars niet de officiële geschiedenis illustreren, maar degenen die haar schreven opnieuw laten optreden?

Over Federico Solmi is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Refik Anadol

Kunstenaar

Refik Anadol Wat ziet een machine wanneer miljoenen beelden beginnen te dromen? Refik Anadol (1985) is een Turks-Amerikaanse mediakunstenaar die data, kunstmatige intelligentie en architectuur samenbrengt in monumentale digitale kunstwerken. In zijn installaties veranderen miljoenen gegevens in bewegende landschappen van kleur, licht en vorm. Anadol gebruikt grote verzamelingen foto's, kunstwerken en andere gegevens als materiaal voor algoritmen en AI-modellen. Daaruit ontstaan beelden die niet simpelweg kopieën van het bronmateriaal zijn. Hij noemt sommige van deze projecten Machine Hallucinations: visuele werelden die suggereren hoe een machine informatie zou kunnen verwerken en opnieuw verbeelden. Een bekend project is Unsupervised, dat in het Museum of Modern Art in New York werd gepresenteerd. Anadol maakt daarnaast enorme projecties op gebouwen en immersieve installaties waarin complete ruimtes lijken te bewegen. Zijn werk opent binnen KunstCore deuren naar AI-kunst, data art, generatieve kunst en immersieve installaties. Tegelijk roept het vragen op over datasets, auteurschap en technologie. Bij Anadol wordt informatie iets onverwachts: artistiek materiaal waarmee een complete ruimte tot leven kan komen.

Over Refik Anadol is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Op mijn tafel

Digitale kunstvormen

Definitie

Digitale kunstvormen

Digitale kunstvormen

Wanneer de computer gereedschap, atelier én artistiek medium wordt

Digitale kunst is kunst waarbij digitale technologie een wezenlijk onderdeel vormt van het maken, presenteren of ervaren van het kunstwerk. Dat klinkt eenvoudig, maar het begrip wordt regelmatig verward met twee veel recentere verschijnselen: door generatieve AI gemaakte beelden en NFT's. Die kunnen met digitale kunst verbonden zijn, maar zijn beslist geen synoniemen. Digitale kunst bestaat bovendien al veel langer dan zowel de huidige generatie beeldmodellen als NFT's.

De computer wordt artistiek gereedschap

De geschiedenis van digitale kunst begint niet met Photoshop of een AI-generator. Al in de jaren vijftig en zestig experimenteerden kunstenaars, ontwerpers, wiskundigen en computerwetenschappers met computers en elektronische systemen. Computers waren destijds enorme en kostbare apparaten waartoe slechts weinig mensen toegang hadden. Toch ontstonden experimenten waarbij algoritmen lijnen, patronen en geometrische structuren bepaalden.

Pioniers als Frieder Nake, Georg Nees en Vera Molnár onderzochten hoe een computer volgens geprogrammeerde regels beelden kon produceren. Vaak werden de resultaten met een plotter op papier getekend. Het interessante zat niet alleen in het uiteindelijke beeld, maar ook in het systeem waarmee het ontstond. De kunstenaar bepaalde regels, waarna de machine deze uitvoerde.

Daarmee ontstond een belangrijk principe van digitale kunst: de kunstenaar hoeft niet iedere afzonderlijke lijn rechtstreeks met de hand te maken om toch de maker van het werk te zijn.

Digitaal is veel meer dan een digitaal schilderij

Met de komst van personal computers werd digitale technologie vanaf de jaren tachtig voor veel meer kunstenaars bereikbaar. Tekenprogramma's, beeldbewerking en later digitale fotografie maakten nieuwe werkwijzen mogelijk.

Tegenwoordig omvat digitale kunst een enorm gebied. Digitale schilderkunst, computeranimatie, 3D-modellering, videokunst, interactieve installaties, virtual reality, augmented reality, internetkunst, generatieve kunst en kunstwerken die reageren op gegevens of beweging kunnen allemaal onder het begrip vallen.

Een kunstenaar kan bijvoorbeeld software schrijven die voortdurend nieuwe patronen genereert. Een andere kunstenaar bouwt een installatie waarin het beeld verandert wanneer bezoekers bewegen. Weer een ander maakt een virtuele omgeving die alleen met een VR-bril kan worden bezocht.

Het digitale karakter zegt dus iets over het gebruikte medium, maar nog weinig over de stijl van het kunstwerk.

Wanneer wordt een digitaal beeld kunst?

Dat is dezelfde lastige vraag die ook bij schilderkunst, fotografie en andere kunstvormen speelt. Niet iedere foto is automatisch kunst omdat er een camera is gebruikt. Niet iedere tekening is kunst omdat iemand een potlood heeft vastgehouden.

Hetzelfde geldt voor digitale beelden.

Artistieke keuzes spelen een belangrijke rol. Waarom wordt een bepaalde techniek gebruikt? Waarom ziet het werk eruit zoals het eruitziet? Wat onderzoekt de maker? Welke keuzes zijn gemaakt en hoe verhouden die zich tot het uiteindelijke resultaat?

Digitale technologie kan daarbij simpelweg gereedschap zijn, zoals verf en penselen dat voor een schilder zijn. Maar technologie kan ook het eigenlijke onderwerp van het kunstwerk worden. Een kunstenaar kan bijvoorbeeld onderzoeken hoe algoritmen ons gedrag beïnvloeden of hoe digitale beelden onze herinneringen veranderen.

Daar begint digitale kunst veel interessanter te worden dan alleen: dit is met een computer gemaakt.

En dan verschijnt kunstmatige intelligentie

Generatieve AI heeft een nieuwe mogelijkheid toegevoegd. Systemen kunnen op basis van tekst, afbeeldingen en andere instructies nieuwe beelden produceren.

Een opdracht als een rode stoel in een verlaten landschap bij zonsondergang kan binnen korte tijd meerdere beelden opleveren.

Zo'n resultaat kunnen we voor de duidelijkheid een AI-plaatje noemen.

Een AI-plaatje is in eerste instantie een digitaal gegenereerd beeld. Het feit dat het technisch indrukwekkend, mooi of verrassend is, maakt het nog niet automatisch tot een kunstwerk. Net zoals een mooie vakantiefoto niet automatisch fotografie als kunst wordt.

Het interessante onderscheid zit daarom niet uitsluitend in de gebruikte techniek, maar vooral in wat iemand ermee doet.

Een AI-plaatje kan onderdeel van digitale kunst worden

Hier ligt een belangrijke nuance.

Het zou te eenvoudig zijn om te zeggen dat AI-beelden géén kunst kunnen zijn. Een kunstenaar kan generatieve AI bewust als artistiek materiaal gebruiken. Er kunnen honderden beelden worden gegenereerd, geselecteerd, gecombineerd, overschilderd, gemanipuleerd of verwerkt in een installatie.

Ook het generatieve systeem zelf kan onderwerp van onderzoek zijn. Een kunstenaar kan bijvoorbeeld onderzoeken welke stereotypen een beeldmodel produceert wanneer bepaalde beroepen, landen of begrippen worden ingevoerd.

Dan gaat het werk niet meer alleen om het aantrekkelijke plaatje dat uit de computer kwam. De keuzes, werkwijze, context en betekenis die de kunstenaar eraan geeft worden onderdeel van het kunstwerk.

AI kan daarmee gereedschap zijn binnen digitale kunst, maar digitale kunst is veel groter dan AI-kunst.

En wat is dan een NFT?

Hier ontstaat een heel andere verwarring.

NFT betekent non-fungible token. Een NFT is in wezen geen kunststroming en ook geen beeldtechniek. Het is een unieke registratie op een blockchain waaraan informatie kan worden gekoppeld.

Een digitaal kunstwerk kan aan een NFT worden gekoppeld. Daardoor kan bijvoorbeeld worden vastgelegd welke token bij een bepaalde uitgave hoort en welke blockchaintransacties ermee hebben plaatsgevonden.

Maar de NFT en het kunstwerk zijn niet hetzelfde.

Vergelijk het enigszins met een genummerd certificaat bij een grafiek. Het certificaat is verbonden met het kunstwerk, maar het is niet de afbeelding zelf.

Tijdens de enorme NFT-hype rond 2021 raakten beide begrippen sterk met elkaar vermengd. Digitale afbeeldingen werden als NFT's voor soms spectaculaire bedragen verhandeld. Daardoor ontstond gemakkelijk de indruk dat NFT een nieuwe kunstvorm was.

Technisch klopt dat niet.

Een NFT kan gekoppeld zijn aan een digitaal kunstwerk, een afbeelding of ander digitaal bestand, maar kan net zo goed functioneren zonder dat het gekoppelde materiaal artistieke betekenis heeft.

Digitale kunst bestond al lang vóór NFT's en de huidige AI

Dat historische onderscheid is belangrijk.

Digitale kunstenaars experimenteerden tientallen jaren met computers voordat NFT's bestonden. Ook generatieve kunst is veel ouder dan de huidige generatieve AI. Kunstenaars schreven al in de jaren zestig programma's waarmee machines volgens bepaalde regels tekeningen produceerden.

De huidige AI-technologie voegt daar iets nieuws aan toe: systemen kunnen op basis van enorme hoeveelheden trainingsmateriaal complexe beelden genereren die bijvoorbeeld fotografie, illustratie of schilderkunst kunnen benaderen.

Dat roept nieuwe artistieke én maatschappelijke vragen op. Wie bepaalt het resultaat? Hoeveel invloed heeft de maker? Welke rol speelt het trainingsmateriaal? Wat betekent originaliteit wanneer een systeem razendsnel duizenden varianten kan produceren?

Juist die vragen kunnen zelf onderwerp van kunst worden.

Drie begrippen die je beter uit elkaar kunt houden

Het verschil kan uiteindelijk vrij eenvoudig worden samengevat.

Digitale kunst is het brede artistieke gebied waarin digitale technologie een wezenlijke rol speelt bij het kunstwerk.

Een AI-plaatje is een beeld dat met generatieve kunstmatige intelligentie is geproduceerd. Dat beeld kan puur illustratief of decoratief zijn, maar kan door artistieke keuzes en context ook onderdeel worden van een kunstwerk.

Een NFT is een blockchain-token en daarmee vooral een technisch systeem voor registratie en overdracht. Het kan aan kunst gekoppeld worden, maar is zelf geen kunststroming.

Het gereedschap beslist uiteindelijk niet

Misschien is dat voor KunstCore wel het belangrijkste onderscheid. Nieuwe technologie zorgt telkens opnieuw voor discussie over wat kunst mag zijn.

Ook fotografie werd ooit bekritiseerd omdat een machine het beeld maakte. Videokunst paste niet binnen traditionele ideeën over schilderkunst en beeldhouwkunst. Computers zouden volgens critici eveneens te technisch zijn om echte kunst voort te brengen.

Toch werden al deze middelen onderdeel van de kunstgeschiedenis.

Met AI gebeurt nu iets vergelijkbaars, maar met nieuwe vragen over auteurschap, training, originaliteit en menselijke invloed.

Daarom is de vraag "Is dit digitaal gemaakt?" uiteindelijk minder interessant dan de vraag:

"Wat heeft de kunstenaar met het digitale middel gedaan, welke keuzes zijn gemaakt en waarom moest juist dit middel worden gebruikt?"

Daar ligt het verschil tussen technologie gebruiken om simpelweg een beeld te produceren en technologie inzetten als onderdeel van een artistieke praktijk. Digitale kunst wordt dan geen tegenstelling tot traditionele kunst, maar een uitbreiding van de gereedschapskist waarmee kunstenaars ideeën, ervaringen en verbeelding zichtbaar kunnen maken.