Terug door de deur naar de vorige ruimte of de voordeur
Studeerkamer

Andy Warhol

Kunstenaar
Welkom in mijn studeerkamer!

Andy Warhol Soepblikken, filmsterren en geld: Warhol maakte beroemdheid zelf tot kunst Andy Warhol (1928–1987) veranderde voorgoed wat kunst kon zijn. In plaats van deftige onderwerpen koos hij beelden die iedereen kende: Campbell's soepblikken, Coca-Cola, krantenfoto's en beroemdheden als Marilyn Monroe en Elvis Presley. Warhol werd een boegbeeld van de popart. Met zeefdruk kon hij hetzelfde beeld steeds opnieuw produceren, precies zoals producten in een fabriek. Zijn atelier in New York heette toepasselijk The Factory. Het werd een ontmoetingsplaats voor kunstenaars, muzikanten, acteurs en excentrieke bezoekers. Achter Warhols kleurrijke beelden zitten vragen over massaproductie, consumentencultuur, roem en de macht van media. Wanneer wordt een gewoon beeld kunst? En wat gebeurt er als je het honderd keer herhaalt? Open de deur naar Andy Warhol: ontdek popart, Marilyn Monroe, The Factory, zeefdruk, Campbell's Soup Cans, Filmindustrie, beroemdheid uit de film en Jean-Michel Basquiat — en zie hoe de supermarkt onverwacht het museum binnenkwam.

Aan de muur

Een naam opent een andere studeerkamer. Bij een naam met ⓘ lees je hier extra informatie.

beeldt af

beïnvloedde

geboren in

is gerelateerd aan

is verbonden met

maakte

maakte

stichten

tijdgenoot van

verbonden met

verbonden met

  • Jean-Michel Basquiat

werkte in

werkte samen met

wordt vertegenwoordigd door

New York

Plaats

Waar muren, metrostellen en leegstaande gebouwen een nieuwe generatie kunstenaars ruimte gaven New York werd in de jaren zeventig en tachtig een belangrijke broedplaats voor graffiti en streetart. De stad kampte met financiële problemen, verval en leegstand, terwijl jongeren in verschillende wijken hun namen en boodschappen zichtbaar begonnen te maken op muren en vooral metrostellen. Graffiti groeide uit tot een omvangrijke stedelijke beeldcultuur. Tegelijkertijd ontstond in Downtown Manhattan een experimentele kunstwereld rond clubs, muziek, performance en kleine galeries. De grens tussen straatcultuur en officiële kunstwereld werd daardoor poreuzer. Jean-Michel Basquiat kwam precies in deze omgeving op. Samen met Al Diaz plaatste hij onder de naam SAMO korte, raadselachtige teksten op gebouwen in Lower Manhattan. Later verhuisden woorden, kronen, figuren en graffiti-achtige tekens naar zijn tekeningen en schilderijen. New York bood Basquiat iets wat een traditionele kunstopleiding nauwelijks kon bieden: een omgeving waarin hiphop, punk, graffiti, beeldende kunst en nachtleven elkaar voortdurend ontmoetten. De stad was daarmee niet alleen zijn woonplaats. New York werd onderdeel van zijn beeldtaal en van zijn razendsnelle ontwikkeling van straat naar internationale kunstwereld.

Over New York is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

The Chelsea Girls

Kunstwerk

The Chelsea Girls Achteloos hotelbezoek wordt bij Warhol een urenlange blik op de New Yorkse underground The Chelsea Girls uit 1966 is een van Andy Warhols bekendste experimentele films. De titel verwijst naar het beroemde Chelsea Hotel in New York, hoewel niet alle scènes daar werden opgenomen. Warhol richtte zijn camera op mensen uit zijn omgeving: kunstenaars, acteurs, modellen en andere figuren uit de Factory-scene. Bijzonder is de presentatie. De film gebruikt twee beelden die tegelijkertijd naast elkaar worden geprojecteerd. Soms is het ene geluidskanaal hoorbaar, dan weer het andere. Hierdoor moet de bezoeker zelf kiezen waar hij naar kijkt. Een traditioneel verhaal ontbreekt grotendeels. In plaats daarvan ontstaan losse ontmoetingen, gesprekken, stiltes en confrontaties. Juist dat paste bij Warhols ideeën over film. Hij was geïnteresseerd in wat er gebeurt wanneer een camera blijft kijken zonder voortdurend dramatische gebeurtenissen af te dwingen. The Chelsea Girls werd onverwacht succesvol en bracht Warhols undergroundfilms bij een groter publiek. De film vormt daardoor een bijzondere overgang tussen zijn experimentele Factory-wereld en zijn groeiende internationale beroemdheid.

Over The Chelsea Girls is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Screen Tests

Kunstwerk

Screen Tests Vier minuten niets doen bleek soms genoeg om iemands masker langzaam te laten verdwijnen Andy Warhol begon in 1964 met zijn beroemde Screen Tests: korte filmportretten van mensen die zijn Factory bezochten. Voor een stilstaande camera moesten zij enkele minuten blijven zitten en zo weinig mogelijk bewegen. Warhol filmde onder anderen kunstenaars, schrijvers, muzikanten, modellen en beroemdheden. Salvador Dalí, Bob Dylan, Lou Reed, Edie Sedgwick en Dennis Hopper behoren tot de vele mensen die voor zijn camera verschenen. De opnamen werden gemaakt op film en bij vertoning vertraagd afgespeeld. Daardoor ontstonden merkwaardige bewegende portretten waarin iedere oogopslag en kleine verandering van gezichtsuitdrukking belangrijk werd. De naam Screen Test suggereert een auditie, maar de deelnemers hoefden geen rol te spelen. Juist het ongemak van nietsdoen werd interessant. Hoe langer iemand wordt bekeken, hoe moeilijker het wordt een zorgvuldig gekozen houding vol te houden. Warhol maakte honderden van deze portretten. Samen vormen ze een fascinerend groepsportret van de culturele wereld rond zijn Factory. De Screen Tests bevinden zich precies tussen fotografie en film: bijna stilstaand, maar nooit helemaal stil.

Over Screen Tests is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

The Velvet Underground & Nico albumhoes

Kunstwerk

The Velvet Underground & Nico albumhoes Eén banaan was genoeg om een platenhoes tot een icoon van de popcultuur te maken De hoes van het album The Velvet Underground & Nico uit 1967 behoort tot Andy Warhols bekendste grafische ontwerpen. Op de witte voorkant staat vrijwel alleen een grote gele banaan met daarboven Warhols naam. Bij de oorspronkelijke uitgave zat er een speels element in het ontwerp. De gele schil was een sticker die verwijderd kon worden. Daaronder verscheen een roze gekleurde banaan. De uitnodiging Peel slowly and see maakte de hoes bijna interactief. Warhol was nauw betrokken bij The Velvet Underground. Hij trad enige tijd op als manager en producent en bracht de groep samen met de Duitse zangeres Nico. De band maakte bovendien deel uit van Warhols multimediale Exploding Plastic Inevitable, waarin muziek, film, licht en performance samenkwamen. De albumhoes past perfect bij Warhols popart. Een banaal consumptiebeeld wordt door herhaling, presentatie en beroemdheid een cultureel icoon. Het album verkocht aanvankelijk bescheiden, maar werd later enorm invloedrijk. Ook Warhols banaan groeide uit tot een van de herkenbaarste albumhoezen uit de muziekgeschiedenis.

Over The Velvet Underground & Nico albumhoes is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Marilyn Monroe

Kunstwerk

Marilyn Monroe Na haar dood veranderde Warhol een filmster in een eindeloos herhaalbaar beeld Marilyn Monroe werd in 1962 een van de belangrijkste onderwerpen in Andy Warhols kunst. Kort na haar overlijden begon hij haar gezicht te gebruiken in zeefdrukken. Als uitgangspunt nam hij een publiciteitsfoto die oorspronkelijk voor de film Niagara was gemaakt. Warhol herhaalde hetzelfde gezicht steeds opnieuw. Soms gebruikte hij felle, onnatuurlijke kleuren voor haar haar, huid, lippen en achtergrond. In andere werken verdwijnt het beeld geleidelijk of wordt de afdruk onvolledig. Daarmee gaat de voorstelling over meer dan Marilyn Monroe zelf. Warhol onderzocht hoe massamedia beroemdheden veranderen in beelden die eindeloos kunnen worden gereproduceerd. De echte persoon verdwijnt bijna achter haar publieke gezicht. Dat maakt de combinatie van glamour en dood belangrijk. Monroe was een wereldwijd sekssymbool, maar Warhol begon juist na haar overlijden intensief met haar afbeelding te werken. In werken als Marilyn Diptych wordt haar gezicht tientallen keren herhaald. Hoe vaker we Marilyn zien, hoe minder persoonlijk ze lijkt te worden. Warhol maakte zo van één Hollywoodfoto tegelijkertijd een portret, een massaproduct en een bespiegeling over beroemdheid en vergankelijkheid.

Over Marilyn Monroe is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Mao Zedong

Kunstwerk

Mao Zedong Warhol veranderde een communistisch machtsportret in kleurrijke Amerikaanse popart Andy Warhol begon in 1972 portretten van Mao Zedong te maken, kort na het historische bezoek van de Amerikaanse president Richard Nixon aan China. Mao was wereldwijd onmiddellijk herkenbaar door het officiële portret dat op grote schaal in China werd verspreid. Juist die massale reproductie maakte Mao aantrekkelijk voor Warhol. De afbeelding functioneerde bijna als een merkbeeld. In dat opzicht zag Warhol een overeenkomst met de mediabeelden van Marilyn Monroe, Elvis Presley en Amerikaanse consumentenproducten. Warhol gebruikte het officiële portret als basis voor zeefdrukken en schilderijen, maar veranderde de kleuren radicaal. Mao kreeg soms opvallende lippen, felle achtergronden en schilderachtige toevoegingen. Het strenge politieke staatsportret veranderde daardoor in een kleurrijk popartbeeld. Daar ontstaat een merkwaardige botsing. Mao vertegenwoordigde communistisch China, terwijl Warhol sterk werd geassocieerd met Amerikaanse consumptiecultuur, commercie en beroemdheid. De serie laat daardoor zien hoe Warhol naar macht keek. Een politieke leider en een Hollywoodster kunnen totaal verschillende personen zijn, maar massamedia kunnen van beiden een eindeloos reproduceerbaar icoon maken.

Over Mao Zedong is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Studio 54

Plaats

Studio 54 Achter het fluwelen koord veranderde het nachtleven zelf in een Warhol-kunstwerk Studio 54 was een beroemde nachtclub in New York die in 1977 opende. De club werd al snel een ontmoetingsplaats voor filmsterren, kunstenaars, modellen, muzikanten en andere beroemdheden. Andy Warhol behoorde tot de bekendste vaste bezoekers. Voor Warhol paste Studio 54 perfect bij zijn fascinatie voor roem, uiterlijk en sociale status. In de club ontmoetten gevestigde sterren en nieuwe beroemdheden elkaar in een omgeving waarin gezien worden bijna net zo belangrijk was als dansen. Warhol bezocht Studio 54 regelmatig met mensen uit zijn omgeving en legde het sociale leven vast met zijn camera. Bekende bezoekers waren onder anderen Liza Minnelli, Bianca Jagger, Mick Jagger, Elizabeth Taylor en Truman Capote. De club was daardoor meer dan amusement. Studio 54 vormde een levend netwerk van de populaire cultuur van de late jaren zeventig. Voor Warhol was die wereld bijna een voortzetting van zijn kunst. Zoals hij beroemdheden in zeefdrukken veranderde in iconen, zo maakte Studio 54 van echte mensen iedere avond opnieuw een openbaar spektakel.

Over Studio 54 is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Interview Magazine

Publicatie

Interview Magazine Warhol maakte een tijdschrift waarin beroemdheden vooral met elkaar mochten praten Interview Magazine werd in 1969 opgericht door Andy Warhol en journalist John Wilcock. Het blad richtte zich aanvankelijk sterk op film, maar groeide uit tot een tijdschrift over beroemdheden, kunst, mode, muziek en populaire cultuur. Het concept paste uitstekend bij Warhol. Hij was gefascineerd door beroemdheid en door de manier waarop mensen zichzelf presenteren zodra ze weten dat anderen naar hen kijken. Kenmerkend werden uitgebreide gesprekken met acteurs, kunstenaars, muzikanten en andere bekende personen. Interviews werden vaak relatief direct weergegeven, waardoor lezers het gevoel kregen dicht bij de geïnterviewde te komen. Ook visueel ontwikkelde het tijdschrift een herkenbare uitstraling. Beroemdheden op de omslagen werden onderdeel van dezelfde beeldcultuur die Warhol in zijn portretten onderzocht. Interview laat zien dat Warhol veel meer was dan schilder. Hij begreep dat kunst, media, mode, reclame en beroemdheid steeds sterker met elkaar verweven raakten. Het tijdschrift werd zo bijna een papieren versie van Warhols sociale wereld: iedere nieuwe beroemdheid kon binnenkomen, bekeken worden en vervolgens zelf onderdeel van de mediacultuur worden.

Over Interview Magazine is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Time Capsules

Kunstwerk

Time Capsules Warhol gooide bijna niets weg en veranderde zijn dagelijkse rommel in een archief Andy Warhol begon in 1974 met wat later zijn Time Capsules werden genoemd. Hij stopte materiaal uit zijn dagelijkse leven in kartonnen dozen. Wanneer een doos vol was, werd hij afgesloten en begon Warhol aan de volgende. In de dozen verdwenen brieven, foto's, uitnodigingen, tijdschriften, krantenknipsels, rekeningen, reclamemateriaal en allerlei kleine voorwerpen. Belangrijke documenten konden naast dingen liggen die normaal gesproken onmiddellijk in de vuilnisbak zouden verdwijnen. Warhol liet uiteindelijk meer dan zeshonderd van zulke dozen achter. Samen vormen ze een enorm en ongewoon archief van zijn leven en omgeving. De Time Capsules passen verrassend goed bij zijn popart. Warhol was altijd geïnteresseerd in gewone dingen die door presentatie een andere betekenis krijgen. Een soepblik kon kunst worden; waarom zou dat niet gelden voor een doos vol alledaagse spullen? Voor onderzoekers zijn de dozen inmiddels bijzonder waardevol. Ze bevatten sporen van ontmoetingen, reizen, tentoonstellingen en vriendschappen. De Time Capsules stellen daardoor een typisch Warholiaanse vraag: wanneer houdt rommel op rommel te zijn en begint het kunstgeschiedenis te worden?

Over Time Capsules is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Exploding Plastic Inevitable

Tentoonstelling of evenement

Exploding Plastic Inevitable Film, dans, stroboscopen en snoeiharde muziek veranderden Warhols kunst in een totaalervaring De Exploding Plastic Inevitable was een reeks multimediale evenementen die Andy Warhol vanaf 1966 organiseerde. De optredens combineerden muziek van The Velvet Underground, dans, performance, lichtshows en projecties van Warhols films. Voor het publiek gebeurde er vaak van alles tegelijkertijd. Filmbeelden verschenen op muren en performers, terwijl stroboscopen flitsten en de band speelde. De bezoeker keek daardoor niet rustig naar één kunstwerk, maar bevond zich midden in een voortdurend veranderende omgeving. Warhol bracht hiermee verschillende onderdelen van zijn kunstenaarschap samen. Film, muziek, beroemdheid, performance en experimentele kunst werden onderdelen van dezelfde gebeurtenis. The Velvet Underground speelde een centrale rol en ook Nico trad tijdens verschillende evenementen op. De samenwerking hielp de band aan bekendheid binnen de New Yorkse avant-garde. De Exploding Plastic Inevitable was daarmee meer dan een concert. Het was een vroege multimedia-ervaring waarbij grenzen tussen podium, filmdoek en publiek vervaagden. Voor KunstCore is het een prachtige verbinding: vanuit Warhols schilderijen loopt plotseling een deur naar experimentele film, rockmuziek, performancekunst en de latere ontwikkeling van multimedia-installaties.

Over Exploding Plastic Inevitable is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Empire

Kunstwerk

Empire Acht uur naar één gebouw kijken: Warhol maakte verveling tot een artistiek experiment Empire uit 1964 is een van Andy Warhols radicaalste films. Het uitgangspunt klinkt bijna absurd eenvoudig: een camera werd urenlang gericht op het Empire State Building in New York. Er gebeurt nauwelijks iets. Het gebouw blijft staan terwijl langzaam het licht verandert. De avond gaat over in de nacht en af en toe verandert de verlichting. De oorspronkelijke opname duurde ruim zes uur en werd door een lagere projectiesnelheid nog langer vertoond. Juist dat gebrek aan traditionele actie was belangrijk. Warhol stelde de verwachtingen van filmkijkers op de proef. Een normale speelfilm probeert voortdurend onze aandacht vast te houden met gebeurtenissen, dialogen en montage. Empire weigert dat bijna volledig. Daardoor wordt tijd zelf het onderwerp. Wie blijft kijken, begint kleine veranderingen op te merken die normaal onbelangrijk lijken. Het Empire State Building wordt tegelijkertijd bijna een filmster: beroemd, herkenbaar en voortdurend bekeken. Empire past daarmee uitstekend bij Warhol. Zoals hij een soepblik of beroemd gezicht eindeloos kon herhalen, kon hij ook één beroemd gebouw urenlang laten staan en vragen: wanneer wordt gewoon kijken kunst?

Over Empire is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Lou Reed

Persoon, Kunstenaar

Lou Reed Bij Warhols Factory vond Lou Reed een podium waar rockmuziek kunst kon worden Lou Reed was zanger, gitarist en songwriter van The Velvet Underground, de invloedrijke New Yorkse rockgroep die nauw verbonden raakte met Andy Warhol. Midden jaren zestig ontmoetten hun werelden elkaar rond Warhols Factory. Warhol trad enige tijd op als manager en producent van de groep. Hij gaf de muzikanten bovendien een plaats binnen zijn Exploding Plastic Inevitable, waarin rockmuziek werd gecombineerd met filmprojecties, licht en performance. Reeds teksten over drugs, seksualiteit en het rauwe New Yorkse stadsleven sloten goed aan bij Warhols belangstelling voor onderwerpen die buiten de keurige burgerlijke cultuur vielen. Warhol stimuleerde ook de samenwerking met zangeres Nico. Zij zong op verschillende nummers van het album The Velvet Underground & Nico, waarvoor Warhol de beroemde bananenhoes ontwierp. De samenwerking duurde niet lang, maar was kunsthistorisch belangrijk. Warhol hielp The Velvet Underground toegang te krijgen tot een experimenteel kunstpubliek, terwijl de muziek de Factory een eigen geluid gaf. Lou Reed en Warhol laten zo zien hoe dicht beeldende kunst, nachtleven en rockmuziek in het New York van de jaren zestig bij elkaar konden komen.

Over Lou Reed is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Nico

Kunstenaar

Nico Een Duits fotomodel werd via Warhol het mysterieuze gezicht van de New Yorkse underground Nico werd in 1938 geboren als Christa Päffgen en werkte aanvankelijk als model en actrice. In de jaren zestig kwam zij in New York terecht, waar ze onderdeel werd van de culturele wereld rond Andy Warhols Factory. Warhol koppelde Nico aan The Velvet Underground. Hoewel zij geen oorspronkelijk lid van de groep was, zong ze mee op het album The Velvet Underground & Nico uit 1967. Haar lage, afstandelijke stem gaf nummers als Femme Fatale en All Tomorrow's Parties een opvallend karakter. Nico verscheen ook in Warhols films en maakte deel uit van zijn multimediale Exploding Plastic Inevitable. Daarmee werd zij zowel muzikant als onderdeel van Warhols visuele wereld. De samenwerking met The Velvet Underground was kort. Nico begon vervolgens een solocarrière waarin haar muziek steeds donkerder en experimenteler werd. Haar verbinding met Warhol laat goed zien hoe de Factory functioneerde. Mensen werden er niet netjes ingedeeld als schilder, acteur, model of muzikant. Disciplines liepen voortdurend door elkaar. Nico werd daardoor een van de herkenbare gezichten van een kunstwereld waarin muziek, film, mode en performance samenkwamen.

Over Nico is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Mick Jagger

Persoon, Kunstenaar

Mick Jagger Rockster ontmoet popart: Warhol maakte van Jaggers beroemde gezicht opnieuw een beeldmerk Mick Jagger, zanger van The Rolling Stones, behoorde tot de beroemdheden uit de muziekwereld met wie Andy Warhol persoonlijk en artistiek contact had. Hun samenwerking past perfect bij Warhols belangstelling voor roem, media en herkenbare gezichten. Warhol ontwierp de beroemde hoes van het Rolling Stones-album Sticky Fingers uit 1971. De oorspronkelijke uitvoering bevatte een echte ritssluiting in de afbeelding van een strak zittende spijkerbroek. Het ontwerp maakte van een platenhoes bijna een object. Enkele jaren later maakte Warhol een serie portretten van Mick Jagger. Hij gebruikte foto's van de zanger als basis en combineerde deze met kleurvlakken en getekende lijnen. Jagger verschijnt daardoor tegelijkertijd als persoon en als reproduceerbaar popicoon. De samenwerking laat zien hoe Warhol naar beroemdheden keek. Hij hoefde hun bekendheid niet zelf te produceren: de massamedia hadden dat al gedaan. Hij kon vervolgens het beroemde gezicht als artistiek materiaal gebruiken. Bij Jagger kwamen twee werelden samen die Warhol fascineerden: rock-'n-roll en celebritycultuur. De muzikant werd niet alleen geportretteerd, maar veranderde in een Warhol.

Over Mick Jagger is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Pittsburgh

Plaats

Pittsburgh Ver van New York begon Warhols verhaal in een industriestad vol immigranten en reclamebeelden Andy Warhol werd in 1928 geboren in Pittsburgh, Pennsylvania, als Andrew Warhola. Zijn ouders waren immigranten uit een streek die tegenwoordig deels in Slowakije ligt. Zijn vader werkte onder andere in de bouw en mijnindustrie. Het gezin leefde betrekkelijk eenvoudig in een stad die sterk werd bepaald door staalindustrie en arbeiderscultuur. Pittsburgh was ook de plaats waar Warhol zijn eerste serieuze kunstopleiding kreeg. Hij studeerde aan het Carnegie Institute of Technology, tegenwoordig Carnegie Mellon University, waar hij zich toelegde op commerciële kunst en vormgeving. Die combinatie is achteraf veelzeggend. Warhol zou later voortdurend spelen met de grens tussen commerciële vormgeving en autonome kunst. Na zijn afstuderen vertrok hij in 1949 naar New York, waar hij succesvol illustrator werd voor tijdschriften en reclamecampagnes. Pittsburgh bleef echter belangrijk voor zijn levensverhaal. Tegenwoordig bevindt zich daar The Andy Warhol Museum. Daarmee is zijn geboortestad uitgegroeid tot een belangrijke plaats voor onderzoek naar en presentatie van zijn enorme artistieke nalatenschap.

Over Pittsburgh is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

The Factory

Plaats

The Factory Achter een gewone deur ontstond een wereld van kunst, film, muziek en zorgvuldig geproduceerde chaos The Factory was de naam voor Andy Warhols beroemde werkplaatsen in New York. De eerste Factory opende in 1963 en werd vooral bekend door het met zilverfolie beklede interieur. Het atelier groeide al snel uit tot veel meer dan een plaats waar schilderijen werden gemaakt. Kunstenaars, acteurs, muzikanten, modellen, schrijvers en excentrieke bezoekers liepen er voortdurend binnen en buiten. Warhol maakte er zeefdrukken en films en organiseerde samenwerkingen. Mensen uit zijn omgeving werden acteurs in zijn films of onderwerp van zijn Screen Tests. Ook The Velvet Underground raakte nauw met deze wereld verbonden. De naam Factory – fabriek – paste uitstekend bij Warhols ideeën. Hij wilde afrekenen met het romantische beeld van de kunstenaar die in afzondering één uniek meesterwerk vervaardigt. Met assistenten kon kunst bijna als een industrieel product worden gemaakt. Toch was The Factory vooral een ontmoetingsmachine. Nieuwe personen brachten nieuwe verhalen, ideeën en verbindingen mee. Daarom is The Factory misschien zelf wel een van Warhols belangrijkste kunstwerken: een omgeving waarin kunst en sociaal leven nauwelijks nog van elkaar te scheiden waren.

Over The Factory is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Valerie Solanas

Persoon, Begrip

Valerie Solanas Op 3 juni 1968 veranderden enkele schoten Warhols leven voorgoed Valerie Solanas was een Amerikaanse schrijfster die vooral bekend werd door haar radicale SCUM Manifesto en door haar aanslag op Andy Warhol. Solanas bewoog enige tijd rond de Factory en verscheen ook in Warhols film I, a Man. De relatie verslechterde. Solanas had Warhol een toneeltekst gegeven en raakte ervan overtuigd dat hij controle over haar werk probeerde te krijgen. Op 3 juni 1968 ging zij naar de Factory en schoot Warhol neer. Ook kunstcriticus Mario Amaya werd geraakt. Warhol raakte levensgevaarlijk gewond. Artsen wisten hem te redden, maar lichamelijk en psychologisch bleven de gevolgen groot. Hij moest lange tijd een chirurgisch korset dragen en hield blijvende littekens en gezondheidsproblemen. Ook de sfeer rond de Factory veranderde. De open omgeving waarin vrijwel iedereen kon binnenlopen werd daarna sterker gecontroleerd. De aanslag vormt daardoor een breuklijn in Warhols leven. Achter de kleurrijke popart en celebritycultuur verschijnt plotseling een veel donkerder verhaal over kwetsbaarheid, angst en de risico's van zijn open sociale wereld.

Over Valerie Solanas is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

The Velvet Underground

Begrip

The Velvet Underground Warhol zag kunst waar anderen vooral een vreemde en moeilijke rockband hoorden The Velvet Underground ontstond midden jaren zestig in New York en groeide later uit tot een van de invloedrijkste rockgroepen uit de muziekgeschiedenis. Lou Reed en John Cale vormden de creatieve kern van de vroege band. Andy Warhol raakte rond 1966 bij de groep betrokken. Hij trad enige tijd op als manager en bood de muzikanten toegang tot zijn uitgebreide Factory-netwerk. Warhol koppelde ook de Duitse zangeres Nico aan de groep. The Velvet Underground werd vervolgens een belangrijk onderdeel van Warhols Exploding Plastic Inevitable. Tijdens deze evenementen werd hun muziek gecombineerd met filmprojecties, dans, performance en stroboscopische lichteffecten. Warhol was bovendien betrokken bij het debuutalbum The Velvet Underground & Nico uit 1967. Hij ontwierp de beroemde hoes met de gele banaan. Commercieel was de band aanvankelijk geen enorm succes. De latere invloed bleek echter uitzonderlijk groot. Generaties punk-, alternatieve en experimentele muzikanten vonden inspiratie in hun werk. De samenwerking is een mooi voorbeeld van Warhols talent om verschillende werelden te verbinden. Via hem werden popart, experimentele film, performance en rockmuziek onderdelen van hetzelfde culturele netwerk.

Over The Velvet Underground is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Zeefdrukken

Techniek

Zeefdrukken Met één zeef kan hetzelfde beeld steeds opnieuw verschijnen Zeefdrukken is een druktechniek waarbij inkt door een fijn gaas op papier, textiel of een andere ondergrond wordt gedrukt. Delen van het gaas worden afgedekt, zodat de inkt alleen op de gewenste plaatsen wordt doorgelaten. Voor iedere kleur kan een afzonderlijke drukgang nodig zijn. De techniek werd bijzonder populair binnen de twintigste-eeuwse kunst. Kunstenaars konden er heldere kleurvlakken mee maken en hetzelfde beeld meerdere keren afdrukken. Daardoor ontstonden interessante mogelijkheden voor herhaling en variatie. Andy Warhol maakte zeefdrukken tot een belangrijk onderdeel van zijn popart. Hij gebruikte onder meer foto's van Marilyn Monroe, Elvis Presley en andere beroemdheden. Ook alledaagse consumptieproducten verschenen in zijn werk. Juist de mogelijkheid om een afbeelding steeds opnieuw te produceren paste bij Warhols belangstelling voor massaproductie en populaire cultuur. Een zeefdruk hoeft overigens niet iedere keer exact hetzelfde te zijn. Door andere kleuren, verschuivingen of onregelmatigheden kan iedere afdruk toch een eigen karakter krijgen.

Over Zeefdrukken is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Silkscreening

Techniek

Silkscreening De Engelse naam leidt rechtstreeks naar Warhols wereld van sterren en massaproductie Silkscreening is de Engelse benaming voor zeefdrukken. De naam verwijst naar het zijdegaas dat vroeger voor de drukzeef werd gebruikt. Tegenwoordig worden meestal synthetische materialen toegepast, maar de historische Engelse naam is blijven bestaan. Bij silkscreening wordt een deel van het gaas ondoordringbaar gemaakt. Vervolgens wordt inkt met een rakel over de zeef getrokken. Waar het gaas openblijft, bereikt de inkt de ondergrond en ontstaat de afbeelding. Andy Warhol begon de techniek in de jaren zestig intensief voor zijn kunst te gebruiken. Het mechanische karakter paste uitstekend bij zijn belangstelling voor reclame, beroemdheden en massaproductie. Een fotografisch beeld kon telkens opnieuw worden afgedrukt. Toch waren Warhols resultaten niet volledig mechanisch. Verschillen in kleur, registratie en hoeveelheid inkt konden iedere afdruk veranderen. Silkscreening werd daardoor bij Warhol tegelijkertijd een productietechniek en een artistiek idee. De herhaling zelf kreeg betekenis: hoe vaker Marilyn Monroe verschijnt, hoe meer zij verandert van mens in icoon en massamediabeeld.

Over Silkscreening is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Serigrafie

Techniek

Serigrafie Een deftiger woord voor een techniek die kunst juist reproduceerbaar maakte Serigrafie is een andere benaming voor zeefdruk. Het woord is afgeleid van het Latijnse sericum, zijde, en het Griekse graphein, schrijven of tekenen. De term wordt vooral gebruikt wanneer zeefdruk als artistieke grafische techniek wordt toegepast. Bij serigrafie wordt inkt door open delen van een fijn gaas gedrukt. Afgedekte gedeelten laten geen inkt door. Door voor verschillende kleuren afzonderlijke drukgangen te gebruiken, kunnen complexe afbeeldingen worden opgebouwd. Voor kunstenaars is de techniek aantrekkelijk omdat meerdere exemplaren van hetzelfde werk kunnen worden vervaardigd. Tegelijkertijd kunnen kleurverschillen en bewuste variaties iedere versie een ander uiterlijk geven. Andy Warhol maakte deze eigenschap beroemd. Hij herhaalde portretten en commerciële afbeeldingen en veranderde daarbij regelmatig de kleuren. Zo werd herhaling zelf onderdeel van de voorstelling. De begrippen serigrafie, silkscreening en zeefdrukken verwijzen dus grotendeels naar dezelfde techniek. Voor KunstCore zijn ze toch alle drie nuttig: bezoekers kunnen immers vanuit verschillende woorden naar dezelfde technische wereld zoeken.

Over Serigrafie is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Zeefdruk

Techniek

Zeefdruk Kunst in lagen: van Andy Warhol tot je eigen afdruk Zeefdruk is een druktechniek waarbij inkt door een fijn gaas op papier, textiel of ander materiaal wordt gedrukt. Delen van het gaas worden afgedekt, zodat de inkt alleen op de gewenste plaatsen terechtkomt. Voor iedere kleur wordt meestal een afzonderlijke drukgang gemaakt. De techniek werd oorspronkelijk veel gebruikt voor commerciële toepassingen, maar groeide in de twintigste eeuw uit tot een belangrijk artistiek middel. Vooral popartkunstenaars zoals Andy Warhol maakten zeefdruk beroemd. De techniek paste uitstekend bij zijn herhaling van beelden uit reclame, media en populaire cultuur. Zeefdruk biedt kunstenaars bijzondere mogelijkheden. Heldere kleurvlakken, scherpe vormen en herhaling zijn kenmerkend, terwijl kleine verschillen tussen afdrukken ieder exemplaar toch een eigen karakter kunnen geven. Een kunstenaar kan een beperkte, genummerde en gesigneerde oplage maken. Daardoor vormt zeefdruk een interessante verbinding tussen originele grafiek, reproductie en betaalbare kunst. Kijk verder naar grafische technieken, kunstprints en oplages.

Over Zeefdruk is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Campbell's Soup Cans

Kunstwerk

Campbell's Soup Cans (warhol) Campbell’s Soup Cans Andy Warhol maakte van een alledaags supermarktproduct een icoon van de Popart Campbell’s Soup Cans is een werk uit 1962 van de Amerikaanse kunstenaar Andy Warhol. Het bestaat uit 32 afzonderlijke doeken, elk met een andere smaak Campbell’s soep die destijds verkrijgbaar was. Warhol toonde de serie voor het eerst in de Ferus Gallery in Los Angeles. Het werk bevindt zich tegenwoordig in de collectie van het Museum of Modern Art in New York. Warhol koos bewust voor een uiterst herkenbaar product uit de Amerikaanse consumptiemaatschappij. De bijna identieke blikken verwijzen naar massaproductie, reclame en herhaling. Tegelijkertijd maakte Warhol de schilderijen nog grotendeels met de hand. Kort daarna ging hij veelvuldig zeefdruk gebruiken, waarmee hij het effect van industriële reproductie verder kon versterken. Met Campbell’s Soup Cans vervaagde de grens tussen kunst, reclame en commercieel ontwerp. Een gewoon winkelproduct werd geschikt verklaard als onderwerp voor museumkunst en groeide uit tot een van de bekendste beelden van de Popart. Wil je verder? Onderzoek Andy Warhol en ga daarna naar Popart, Campbell’s Soup, consumptiemaatschappij, massaproductie, consumptiecultuur, reclame, commercieel ontwerp, verpakking, merkartikel, supermarkt, herhaling, serialiteit, zeefdruk, appropriatie, populaire cultuur, massamedia, Ferus Gallery, Irving Blum, Museum of Modern Art, Roy Lichtenstein en Amerikaanse kunst van de jaren zestig.

Over Campbell's Soup Cans is nog geen aanvullende informatie beschikbaar.

Op mijn tafel

Biografie Andy Warhol

Beschrijving
KUNSTENAARS | Andy Warhol Andy Warhol: De meester van de Pop-art Bekend door herhalingen en alledaagse voorstellingen Personalia Andy Warhol - Geboortejaar 1928 - Geboorteplaats Pittsburgh,Pennsylvania - Jaar van overlijden 1987 Biografie Andy Warhol werd in 1928 in Pittsburgh,Pennsylvania geboren. Niemand kon toen voorzien dat de nieuwe wereldburger het aangezicht van de moderne kunst en met name de pop-art zou gaan veranderen. Zijn eigenlijk naam was Andrew Warhola wat later werd veranderd in de meer artistieke n…

Biografie Andy Warhol

 

KUNSTENAARS | Andy Warhol 

Andy Warhol: De meester van de Pop-art

Bekend door herhalingen en alledaagse voorstellingen

Personalia Andy Warhol
- Geboortejaar 1928
- Geboorteplaats Pittsburgh,Pennsylvania
- Jaar van overlijden 1987
Biografie

Andy Warhol werd in 1928 in Pittsburgh,Pennsylvania geboren. Niemand kon toen voorzien dat de nieuwe wereldburger het aangezicht van de moderne kunst en met name de pop-art zou gaan veranderen. Zijn eigenlijk naam was Andrew Warhola wat later werd veranderd in de meer artistieke naam Andy Warhol. Warhol zou de lijnen binnen de moderne kunst opnieuw trekken. En op hetzelfde moment andere lijnen juist laten vervagen. De werken van Andy Warhol worden tegenwoordig beschouwd als onbetaalbare verzamelobjecten. Zelfs replica's en kopieën worden gezien als kostbare toevoegingen aan ieder interieur.

Andy Warhol’s succes begon met zijn schilderijen van grootheden uit de wereld van de popmuziek waar hij in de jaren '60 mee begon. Ook allerlei iconen uit het dagelijkse leven kwamen aan de beurt. Warhol maakte zowel schilderijen als zeefdrukken. 

Een eerste serie bestond uit de afbeelding van een blik Campbells soep. Het op deze manier weergeven van alledaagse zaken had een grote invloed op de ontluikende pop-art uit die tijd. 

Warhol liet middels zijn werk de de mensen zien hoe geobsedeerd ze soms bezig waren met consumeren. En de beste manier om overdreven en obsessief gedrag zichtbaar te maken is met het overdreven weergeven van zaken, die iedereen uit zijn dagelijkse omgeving herkent maar waar normaal gesproken geen enkele aandacht aan geschonken zou worden. En naast de soepblikken van Campbells kwamen er bij Warhol ook andere merken langs zoals dozen met Brillo schuursponsjes, Coca Cola flessen en zelfs biljetten van 1 dollar.  

De wat afwijkende zeefdruktechniek die Warhol gebruikte (Engels: Silkscreening) maakte het mogelijk om meerdere afdrukken met verschillende kleuren en andere variaties te maken. Deze werken werden vaak weer gecombineerd tot een kleurige vorm van herhalen van hetzelfde thema. Ook dit was nieuw in de pop-art wereld van die tijd. Deze herhalende kunstvorm droeg eveneens bij aan zijn bekendheid.  

Toen zijn werk bekender begon te worden, verschoof Warhol zijn onderwerpen richting populaire personen uit uit die tijd. In die tijd ontstonden de bekende werken van Marilyn Monroe, Jackie Onassis en Elvis Presley. Warhol was min of meer op de top van zijn roem. Hij produceerde kunstwerken in een gigantisch tempo.

Zijn werk werd over de gehele wereld tentoongesteld. Als iemand door hem werd geportretteerd, werd deze persoon direct een icoon. Het werk van Andy Warhol werd wel steeds commerciëler van aard. Hij ging nog wel door met portretten van bijvoorbeeld Michael Jackson en Mick Jagger maar de herhalende stijl liet hij vallen. Warhol bleef zeer kleurrijke schilderijen maken maar deze maakten niet veel indruk op de kunstwereld meer.  

Warhol’s schilderijen waren nu niet meer gericht op de rijke en beroemde personen op de wereld. En hij ging op zoek naar alternatieve onderwerpen. Er kwam een serie schilderijen die zich meer richtte op de sociale aspecten van het leven. Evenals een serie over rampen en overlijden. Hierbij werd gebruik gemaakt van fotografie waarbij de foto's weer heftig bewerkt werden. Onderwerpen waren bijvoorbeeld racisme, auto-ongelukken, executies en dergelijke.De acceptatie en de populariteit van deze werken haalden het in de verste verte niet bij zijn eerdere werk. Maar het blijft wel een bewijs van zijn artistieke kwaliteiten.

Andy Warhol was een dierenliefhebber. En ook dat kwam in sommige series naar boven met sterk bewerkte foto's van katten en honden. De foto's daarvoor liet hij maken door gespecialiseerde fotografen. Warhol tilde hier bij zijn huisdieren dus duidelijk zwaar aan de kwaliteit.

De schilderijen en zeefdrukken van Andy Warhol zijn nog zeer gevraagd. Er worden grote bedragen voor neergeteld. Voor wie meer over Warhol wil weten is er het Andy Warhol museum in Pittsburgh, Pennsylvania.

De herhalingstechniek van Andy Warhol is nog altijd zeer geliefd voor bijvoorbeeld de vervreemding van foto's en fotoseries.  Er zijn vele hulpmiddelen op het internet te vinden om ieders foto's op deze manier te kunnen bewerken. Zie het voorbeeld hieronder: 

Warhol-achtige bewerking van een foto

Stromingen
Andy Warhol wordt tot het Postmodernisme gerekend. 

Andy Warhols Time Capsules

Beschrijving
Andy Warhols Time Capsules Wat gebeurt er als je besluit je rommel niet meer weg te gooien? Andy Warhol was niet alleen kunstenaar, filmmaker en beroemdheid, maar ook een fanatiek verzamelaar. Vanaf 1974 begon hij met een merkwaardig project dat uiteindelijk bekend zou worden als zijn Time Capsules. Het idee was verrassend eenvoudig: Warhol stopte spullen uit zijn dagelijkse leven in kartonnen dozen, sloot de dozen af en begon vervolgens aan een nieuwe. En Warhol had nogal wat spullen. In de dozen verdwenen brieven…

Andy Warhols Time Capsules

Andy Warhols Time Capsules
Wat gebeurt er als je besluit je rommel niet meer weg te gooien?

Andy Warhol was niet alleen kunstenaar, filmmaker en beroemdheid, maar ook een fanatiek verzamelaar. Vanaf 1974 begon hij met een merkwaardig project dat uiteindelijk bekend zou worden als zijn Time Capsules. Het idee was verrassend eenvoudig: Warhol stopte spullen uit zijn dagelijkse leven in kartonnen dozen, sloot de dozen af en begon vervolgens aan een nieuwe.

En Warhol had nogal wat spullen.

In de dozen verdwenen brieven, uitnodigingen, foto's, krantenknipsels, tijdschriften, rekeningen, boeken, reclamemateriaal, cadeautjes en allerlei andere voorwerpen. Kostbaar en waardeloos lagen zonder probleem naast elkaar. Wat voor iemand anders rechtstreeks in de prullenbak zou verdwijnen, kon bij Warhol in een Time Capsule terechtkomen.

Dat maakt het project zo interessant. Warhol bepaalde nauwelijks vooraf wat belangrijk genoeg was om voor de toekomst te bewaren. Hij bewaarde juist het alledaagse. Daarmee sluiten de Time Capsules prachtig aan bij zijn popart. Ook zijn beroemde Campbell's-soepblikken en Brillo Boxes laten immers zien dat gewone consumptieartikelen materiaal voor kunst kunnen worden.

Uiteindelijk liet Warhol meer dan zeshonderd afgesloten dozen achter. Samen vormen ze een merkwaardig archief van zijn leven en van de culturele wereld waarin hij verkeerde. Beroemde kunstenaars en sterren duiken erin op, maar ook bedrijven, restaurants, tentoonstellingen en onbekende mensen. Hoge en lage cultuur liggen letterlijk door elkaar.

Daarmee stellen de Time Capsules een leuke kunstvraag: wanneer wordt rommel een verzameling en wanneer wordt een verzameling kunst?

Een kassabon lijkt waardeloos. Maar leg dezelfde bon vijftig jaar in een doos van Andy Warhol en plotseling willen onderzoekers weten waar hij iets kocht, wat het kostte en wat dat vertelt over zijn dagelijks leven.

Warhol zelf maakte dat onderscheid tussen belangrijk en onbelangrijk graag onzeker.

De Time Capsules zijn daardoor eigenlijk portretten zonder geschilderd gezicht. Wie een doos opent, ontmoet Warhol via de dingen die door zijn handen gingen. Je ziet wat hij las, waar hij kwam, met wie hij contact had en wat de commerciële wereld hem dagelijks toestuurde.

Misschien is dat wel het meest Warholiaanse aan het hele project. Hij veranderde niet alleen soepblikken, beroemdheden en reclamebeelden in kunst.

Zelfs zijn opruimprobleem werd uiteindelijk onderdeel van zijn kunstenaarschap.

Quotes van Andy Warhol

Beschrijving
Quotes van Andy Warhol "I wake up every morning. I open my eyes and think: here we go again" "Don't think about making art, just get it done. Let everyone else decide if it’s good or bad, whether they love it or hate it. While they are deciding, make even more art." "Art is what you can get away with." "History books are being re-written all the time." "The idea is not to live forever, it is to create something that will." "If something's going to happen for you, it will, you can't make it happen. And it never does…

Quotes van Andy Warhol

Quotes van Andy Warhol

"I wake up every morning. I open my eyes and think: here we go again"

"Don't think about making art, just get it done. Let everyone else decide if it’s good or bad, whether they love it or hate it. While they are deciding, make even more art."

"Art is what you can get away with."

"History books are being re-written all the time."

"The idea is not to live forever, it is to create something that will."

"If something's going to happen for you, it will, you can't make it happen. And it never does happen until you're past the point where you care whether it happens or not."

"I am a deeply superficial person "

"Sometimes people let the same problem make them miserable for years when they could just say, "So what". That's one of my favorite things to say. So what."
"They always say time changes things, but you actually have to change them yourself."

"I can never get over when you’re on the beach how beautiful the sand looks and the water washes it away and straightens it up and the trees and the grass all look great. I think having land and not ruining it is the most beautiful art that anybody could ever want to own."

"It does not matter how slowly you go so long as you do not stop."

"In de toekomst zal iedereen 15 minuten beroemd zijn."

"Kunst is wat je ermee wegkomt."

Gereedschapskist

Technieken